Ten langen leste stuur ik nog eens een bericht de virtuele wereld in. Ik weet dat het al lang geleden is, waarvoor mijn excuses, maar ik had weer zin om iets te schrijven. De voorstelling die ik deze avond heb gezien gaf me weer genoeg inspiratie. Of er nog veel nieuwe berichten zitten aan te komen kan ik niet zeker zeggen maar als de mogelijkheid zich aanbiedt zal ik die zeker niet laten liggen.

Deze avond stond Paul Van Vliet op de bühne in de Capitole te Gent. Van Vliet is een bekende kleinkunstenaar en cabaretier die al sinds de jaren 70 meedraait in het wereldje. De man heeft nu de kaap van 77 jaar bereikt maar staat nog altijd met even veel plezier op de planken. Hij is een geboren verteller die met zijn prachtige stem jong en oud nog altijd in vervoering weet te brengen. Het was een waar genoegen om deze levende legende eens live te mogen aanschouwen. (Persoonlijk vond ik het zeer jammer dat niet alle zitjes waren gevuld)

De avond bestond uit fragmenten uit zijn hele oeuvre. Voornamelijk liedjes afgewisseld met korte verhaaltjes en anekdotes. Op het einde van de avond was er ook nog een conference gebaseerd op een oud typetje van hem. De nummers werden enkel begeleid door een vleugelpiano wat voor een heel mooie en melancholische sfeer zorgde. Van Vliet verteld in zijn liedjes verhalen over het leven, de natuur, ... Iedereen kan er zich dus in herkennen.

Het was een zeer mooie avond die ik nog zeer lang zal herinneren. Een artiest van dat kaliber aan het werk zien is memorabel!

Het was weer tijd voor de jaarlijkse afspraak met Gent Jazz. Dit jaar slechts 1 avond, maar wel een prachtige affiche met Tindersticks en Damien Rice. Ik had al het genoegen gehad om Tindersticks aan het werk te zien en dit was mij zeer goed bevallen. Heel mooie melancholische muziek met een warme sfeer. Het feit dat Damien Rice kwam was toch wel het duwtje in de rug om zeker te gaan. Enerzijds omdat de man 1 van mijn favoriet platen (O) heeft gemaakt en anderzijds omdat hij ongeveer al 7 jaar of zo niks meer heeft gedaan. Dat hij plots op Gent Jazz stond was dan ook een zeer aangename verrassing.

De toch naar Gent was nog vrij droog, wat later op de avond nog ging veranderen. We hadden besloten om Amatorski over te slaan en pas te gaan als Tindersticks opkwam. De vertrouwde blauwe loper lag al voor onze voeten en het was meteen duidelijk dat de avond uitverkocht was. Heel veel volk en nog erger dan vorig jaar bij Absenthe Minded.

Bij het Tindersticks concert stonden we uitstekend. Vrij dicht bij het podium op het gemak en weg van de drukte. De "Tinderstickies" speelden een heel mooie set met een paar hoogtepunten als Stuart Staples zich volledig liet gaan tijdens een nummer. De sfeer was goed en je werd meegetrokken in het klankenspel van de Britten. Net als in de Vooruit was er een zekere magie tijdens het concert. Na hun set kregen ze een welverdiend applaus van de zaal.

Even tot rust komen met een drankje en dan terug naar onze plek voor Damien Rice dachten we. Mooi mis! Iets drinken konden we wel maar terug geraken was Mission Impossible. Er stond al teveel volk in de tent dus stelden we ons ergens in het midden van de tent om dan stelselmatig naar achter gedrukt te worden door het overvloedig aanwezige plebs. Gelukkig kwam Damien Rice even later op en nam de ergernis even weg. Toen kreeg ik het zo op mijn heupen dat ik de tent verliet en tot de conclusie kwam dat men de watersluizen had open gezet boven Gent. Uiteindelijk hebben we dan een plekje gevonden langs de zijkant van de tent net naast de laatste tribune. Het was er droog en rustig. Perfect dus!

We konden Damien niet zo goed zien maar dat was bijzaak. We stonden op ons gemak en konden alles goed horen. Nu was het genieten geblazen met de prachtige muziek van de heer Rice. Hij speelde veel "klassiekers" zoals 'Amie' en 'I Remember'. Een prachtig moment was bij het nummer 'Volcano' waarin hij het publiek liet meezingen. Er werden drie delen gemaakt en elk zong zijn stuk van het nummer om dan uiteindelijk in een mooie harmonie samen te komen onder leiding van dirigent Damien Rice. Kippenvel moment! :D Buiten goot het dat het geen naam heeft. Ik staarde naar de regen die verlicht werd door een nabije lamp terwijl ik de woorden meelipte bij zowat elk nummer. Ha, het geluk zit toch soms in kleine dingen.

Ondanks dat het in het begin een wat moeilijke bevalling was heb ik met volle teugen genoten van dit concert en staat het ook heel hoog in mijn lijstje van beste concerten. Die melancholische liedjes en dan naar de regen staren. Het klopte gewoon!

Persoon 1: Lichtfestival?
Persoon 2: Ja, heel het centrum is afgezet.
Persoon 1: Godverdomme! Dat meendje nie!
Persoon 2: Ik vrees van wel.

Dit is een gesprek dat in tal van huizen in Vlaanderen te horen viel. Buurman fans en participanten van andere evenementen te Gent werden in de kou gezet door burgervader Termont. Reeds 2 uur op voorhand verlieten wij de ene grootstad om naar de andere trekken. Meer dan een half uur rondgereden te Gent om dan uiteindelijk in Oostakker te moeten parkeren. Een lange tocht door een mensenmassa viel mij ten deel. Om een lang verhaal kort te maken, ik ben er uiteindelijk toch geraakt (maar vele lege stoelen in de zaal).


Tijd om te ontspannen in de stoel en te genieten van een mooi concert. Het licht ging uit en er werden 3 grote lampen op het publiek gericht. De band kwam op en begon hun eerste nummer te spelen. Het enige wat we konden zien waren hun contouren. Tijdens de hele show was er een mooie lichtshow voorzien. Ook stond er achter de band een scherm waar er een achtergrond werd op geprojecteerd en af en toe een filmfragment te zien was.

Buurman speelde, zoals te verwachten, voornamelijk hun “nieuwe” (het was de laatste show na 1.5 jaar touren) nummers van hun Mount Everest cd, maar er werden ook een paar klassieker gespeeld. De band speelde soms ook wat rockerig met dank aan ‘De Admiraal’ met wie ze samen een nummer hadden geschreven. Een grappig moment was toen de gitarist in de opbouw van een nummer een stukje Voodoo Chile begon te spelen.

Zoals ik al zei waren er verschillende zitjes leeg door het lichtfestival. Toen Geert (de frontman) een beetje publieksparticipatie vroeg kwam de zaal dan ook traag op gang. Een iets oudere man trok de zaal mee op sleeptouw en even later ging het publiek toch overstag. Tussen wat melancholische nummers was er ook plaats voor een gezellige babbel. Na 2 bisrondes werd de avond afgesloten.

Met afgrijzen stortte ik mij in de mensenmassa waarin het ene lichtpuntje de Belfort straat was. Maar ik zie het concert los van het verkeer en dan moeten ik zeggen dat het een goede avond was!


Foto's door Davy Vissers

De eindejaarsperiode is altijd feest! Enerzijds is het Kerstmis en het nieuwe jaar en anderzijds is Trixie Whitley weer in het land. Het jaar wordt steevast afgesloten of begonnen met een concert van Miss Whitley. Ze stond voor de tweede maal in de Handelsbeurs. Ik was er vorige keer niet bij maar deze keer had ik gelukkig wel kaarten. Het beloofde een schitterende avond te worden.

Als je de Handelsbeurs binnenwandelde was het even schrikken. De zaal had een heel nieuwe setting gekregen. Het podium stond rechts en daar rond stonden er allemaal stoelen. Helemaal vanachter in de zaal stonden de mensen rechten. Ik zette mij aan de zijkant van het podium wat later een uitermate goeie zet bleek. Mijn plaatsje was namelijk recht voor het trapje van het podium en recht voor de piano. Ik zag dus hoe Trixie het podium betrad en achter de piano kroop.


Na verlegen wat woorden gestameld te hebben opende ze haar set, zoals gewoonlijk, met ‘I can’t stand the rain/pieces’. Meteen werd je meegevoerd door de jazzy klanken van haar pianospel. Je kan haar zien mee wiegen op met de melodie en met haar hakken zorgde voor nog wat percussie. Haar vingers dansten over het klavier en toen kwam die souvolle stem er nog eens bij. Pure magie! De volgende drie nummers waren allemaal nieuwe nummertjes zoals ‘Fourth Corner’. Bij dit nummer kreeg ik kippenvel. Bij elk lied werd je meegezogen en dacht je dit is de performance van de avond, maar het volgende nummer was even goed en soms zelfs beter.

Het eerste deel van het optreden deed ze volledig solo. Eerst achter de piano en daarna met de gitaar in de hand. Tussen de nummers probeerde ze af en toe iets te vertellen maar dit liep niet altijd van een leien dakje. Whitley was namelijk, zoals altijd, vrij verlegen en mompelde vaak. Maar dit maakt deel uit van haar charme. Als ze je dan van je sokken blaast met het volgende nummer maalt niemand er meer om!

Het tweede deel van de show kwam er versterking voor Trixie. Er kwam een drum bij, een extra gitarist en haar nonkel kwam bass spelen. Na deze aanwinsten werd het geluid veel vettiger en ruiger. De muzikanten smeten zich echt helemaal en je kon zien dat ze zich amuseerden. Trixie stond mee te bewegen op haar eigen spel wat zorgde voor een leuk schaduwspel op het plafond van de Handelsbeurs.

Trixie excuseerde zich ook nogmaals dat haar plaat er nog niet was. Na haar laatste optreden, begin januari nog, trekt ze richting New York om daar de studio in te trekken. Ondertussen is er een live EP uitgebracht om de honger van de fans wat te stillen. Volgens Whitley zit er een klein schoonheidsfoutje in maar als je het met de mantel der liefde bedekt merk je er niets van.

Het eerste optreden van 2012 is alweer een topper. Trixie Whitley had het publiek bij elk nummer mee en met een krachtige set wist ze iedereen te boeien. Het ziet er naar uit dat de jonge artieste enkel maar aan fans wint en terecht!

PS: Er kunnen nog foto's veranderen of bijkomen. Als ik een filmpje vind zet ik het er ook zeker op.

Foto door Dominique Dierick

Music For Life is dit jaar voor de laatste keer begonnen. Voor deze laatste keer staat het huis op de vorige 3 plaatsen waar ze eerder al stond. Helden (of slachtoffers) van dienst zijn Tomas De Soete, Sam De Bruyn en Siska Schoeters. Net als de voorbije 2 jaar krijgt het glazen huis 5 euro van mij. Een klein bedrag maar alle kleine beetjes helpen niet waar. Benieuwd wat het eindresultaat zal worden.

Vandaag wel een teleurstelling vanjewelste meegemaakt bij MFL. Ik zat rustig te luisteren toen Tomas het tweede dakconcert van de dag aankondigde. Admiral Freebee zou komen samen met Trixie Whitley komen spelen. Joepie denk ik dan (als grote fan van Trixie). Ik luister constant naar de radio tot het grote moment is aangebroken. Staat den baard daar alleen op het podium. Wat heeft dit te betekenen Meneer De Soete?

Raymond is begonnen aan zijn “laatste tour”. Hij trapte de concertreeks af in de Handelsbeurs waar de trouwe fans hem massaal opwachten. Met Raymond is het altijd een feestje en dat was het dit keer ook ondanks de rustige en ingetogen nieuwe cd.

De heel nieuwe cd werd gespeeld en ook nog wat oudere nummers zoals “Liefde voor Muziek”. Dit was volgens Van Het Groenewoud te danken aan de korte duur van het album. Zowel de oude als de nieuwe nummers werden enthousiast onthaald.
De avond begon met een ingetogen nummer maar al bij het 2de nummer kwam er een achtergrond koor bij om U tegen te zeggen. Dit achtergrond koor bestond uit Kommil Foo, Frank Van Der Linden, Admiraal Freebee en Jan Decleir. Dit superkoor, zoals je het wel mag noemen, kwam af en toe eens op. Zowel de admiraal als Frank Van der linden kwamen ook nog eens alleen Raymond begeleiden.

Er werd ook veel afgelachen want Van het Groenewoud had behoorlijk wat oneliners in petto voor het publiek. Zo was hij 1 nummer vooruit op de setlist en dat was volgens hem omdat hij altijd al vooruit was geweest op zijn tijd. De band bracht ook een klassiek Russisch stuk waarbij de zoon van Raymond zich uitdoste in een typische Russische hoed en begonnen te dansen. De sfeer zat er dus goed in.

Op het einde van de set vond het toppunt plaats. Het gospel liedje “Liefde Voor Muziek” werd meegezongen door het reeds vernoemde koor en het publiek deed ook lekker mee. Na het lied verliet Raymond het podium. Even later stond Warre Borgmans plots op het podium. Hij kwam ons meedelen dat Raymond geen bisnummers meer deed sinds dat hij getrouwd is. De band ging als tegenprestatie nog een disconummertje spelen. Meneer Borgmans verliet het podium en even later verscheen daar Raymond in een nogal dodgy roze pakje.

Na de bisnummers wenste Meneer Borgmans ons nog een prettige avond.

De verwachtingen bij Raymond waren groot. Het intieme schrok mij een beetje af maar de show zat vol ambiance en sfeer. De humor en de mooie liedjes zorgden voor een geslaagde avond.


Foto door Jim Bella

Op 22 september trapte ik mijn nieuwe concertseizoen af. Het eerste optreden op het programma was van Pieter Embrechts & The New Radio Kings. Pieter Embrechts zingt liedjes uit de jaren 50 en hedendaagse nummers in een big band versie.

Het was alweer een paar maand geleden dat ik nog eens naar de Handelsbeurs was geweest dus ik keek reikhalzend uit naar dit eerste concert. Voor het optreden verzamelde iedereen zoals gewoonlijk in het “café”. Luc De Vos bleek ook in van de concertgangers te zijn. :)

Even later gingen de deuren open en konden we op onze plaats gaan zitten. Dit is wel 1 van de grootste troeven van de Handelbeurs. Er worden zowel staande als zittende concerten gegeven. De set begon met een instrumentaal nummer waarin The New Radio Kings meteen hun kunnen toonden. De band, zanger inbegrepen, bestond uit 11 mensen dus er zat redelijk veel poeier achter.

Oude classics en jazzy covers wisselden mekaar af terwijl het publiek meeklapte en of mee tikte op de grond. Tussen de nummers door was er ook plaats voor wat humor. Zo haalde Embrechts een wel heel schabouwelijk Gents accent boven. Toen het publiek gevraagd werd of er iemand actief de jaren 50 had meegemaakt viel er een stilte alleen de drummer stak zijn hand fier op. Het toppunt was wel een duet waarin Embrechts beide stemmen verzorgde. Enerzijds de wat mannelijke macho stem en anderzijds de piepende vrouwenstem.

De laatste maanden ben ik wel into big bands geraakt en ik wil er nog wel wat live zien. De blazers kunnen je echt imponeren met hun kracht. Het optreden was lang (zo’n 2 uur) maar de kwaliteit was altijd hoogstaand. Ik ben een tevreden man en kijk nu al uit naar het volgende concertje.


Foto door Mina Van Elewyck

Cupido is kortfilm (zo’n 33min) gemaakt door Michiel Vaernewijck en Jules Van Hoe. De hoofdrollen zijn weggelegd voor Jeroen Willemse en Freya Vermeulen. Aan dit project werd meer dan 2 jaar gewerkt en het resultaat mag er zijn. Cupido vertelt, hoe kan het ook anders, een liefdesverhaal. Er worden geen dialogen gebruikt waardoor de prachtige soundtrack de film draagt. De film beleefde al een tijd geleden zijn première maar hij is nu ook online te zien (zie hieronder). Ook de making off filmpjes kunnen worden bekeken op Youtube via deze link. Voor meer informatie kan je ook op de site terecht.

Dit verslagje is voor Lien omdat ze er gisteren niet bij kon zijn. ;)

Gisteren werd in het druilerige Gent de laatste avond van Gent Jazz in gang gezet. De festiviteiten begonnen al om 16u30. Ik kwam rond 18u30 het terrein op waar de vertrouwde blauwe loper ons al opwachtte.

Het begon net te regenen toen we aangekomen waren dus besloten we even te schuilen wat best al een uitdaging was want vele andere stonden ook al te schuilen. Ondertussen was de groep Red Snapper al bezig aan hun optreden. Het probleem was dat het volume veel te luid stond. Heel aan de andere kant van het terrein was het nog te doen naar mijn mening. Ik was verbaasd dat de mensen in de tent het konden volhouden. Over de eigenlijke muziek kan ik mij niet uitspreken door dat het geluid te indringend was. Tijdens hun optreden besloten we maar de Bijloke te verkennen. Toen er dan plotseling een regenbui met windvlagen opdook gingen we toch maar weer schuilen.

Het voorlaatste optreden van de avond werd gebracht door Morcheeba. Een groep die ik niet kende dus konden we evengoed een kijkje gaan nemen. Deze keer was het geluid wel te doen en de muziek was best te pruimen. De zangeres, Skye Edwards, had een mooie zwoele stem wat een voor een leuk contrast zorgde met het gure buitenweer. De band heeft ook een DJ. Iets wat mij normaal gezien niet echt aanspreekt maar hier paste het wonderwel. De nummers waren vaak nogal poppy wat mij goed bevalt. Er heerste een gezellige sfeer en er werd gedanst. Zelfs door Edwards die op hoge hakken stond. Wel een bevreemdend moment tijdens de show toen de zangeres vroeg of iemand in het publiek illegale substanties aan het roken was. Een paar potheads staken trots hun hand op. Skye vroeg of ze misschien een joint mochten hebben en een paar nummers laten stond 1 van de gasten voor het podium te zwaaien met een joint. Tot groot genoegen van de band die de joint liet rond gaan. Morcheeba is zeker een ontdekking en hun platen ga ik zeker nog eens beluisteren.


Het festival werd afgesloten door Black Dub, de band waarvoor ik mijn ticket gekocht. Onze eigenste Trixie Whitley zingt de pannen van het dak met grootheden zoals Daniel Lanois, Brian Blade en Jim Wilson. Vanaf de band het podium betrad zat het meteen goed. Ze werd warm onthaald door het publiek en toen begonnen ze er aan. Ze zaten van de eerste tot de laatste noot in een drive. Daniel Lanois schud de gekste geluidjes met groot gemak uit zijn gitaar, Brian Blade speelt met heel zijn lijf de drum, Jim Wilson liet zijn baslijntjes mooi vermengen met de drum en Trixie liet onze haren recht op staan met haar stem. Het is waar genoegen om deze artiesten aan het werk te zien. Ze zijn met voorsprong de beste muzikanten die ik live heb gezien. Brian Blade drumde zo goed dat je je soms afvroeg of hij geen acht armen had. Black Dub speelde voornamelijk eigen nummers maar Lanois had ook een paar eigen nummers mee zoals “The Messenger” en “The Maker”. He publiek was lovend voor de band. Toen de band werd voorgesteld kregen ze allemaal (Trixie het grootste natuurlijk) een overdonderend applaus. Voor mij was dit het beste optreden van 2011 en ik hoop deze band nog een paar keer live te mogen zien.


Het Gent Jazz festival was wederom een schot in de roos. Dit jaar was er een nieuw bezoekersrecord met zo’n 38 000 mensen die de weg vonden naar de Bijloke. Hopelijk kunnen ze volgend jaar weer voor zo’n prachtige affiche zorgen maar daar heb ik het volste vertrouwen in.

PS: Het viel mij ook op dat er verschillende “bv’s” rondliepen. Zo zat Quicky in het publiek bij Black Dub en stond Nic Balthazar plots voor mijn neus bij Morcheeba.

Foto's: Thomas Verfaille

Gisteren ben ik voor het 2de jaar op een rij naar het Gent Jazz festival geweest. Ondanks dat het een Jazz festival is stond er gisteren een folkavond op het programma. Het was een ontzettend goeie affiche met Agnes Obel, Absynthe Minded en Angus & Julia Stone.

Net zoals vorig jaar vond het festival plaats in de Bijloke, maar dit jaar waren een paar veranderingen. De ingang is anders en de tent is vergroot en ga zo maar door. Gelukkig was de blauwe loper wel nog altijd van de partij. Het viel wel op hoeveel volk de weg naar Gent had gevonden. Het was meteen al koppen lopen zowel binnen als buiten de tent.

De avond begon met Agnes Obel. Het concert is wel eerst zo’n 15 minuten later begonnen dan normaal omdat nog niet iedereen op het festival terrein was. Even later kwam Agnes dan toch op het podium samen met een celliste. Ze maakte een nogal schuchtere indruk, maar was desondanks toch enthousiast. Ze speelde mooie luisterliedjes die door jong en oud werden gesmaakt. Terwijl zij haar vingers op het klavier liet dansen vermengden de warme klanken van de cello zich met de hete lucht. Tussen de nummers door sprak Obel het publiek af en toe aan in een toch wel gebrekkig Engels. Het was voor haar de eerste keer dat zo voor zo’n grote tent speelde. Ondanks een lichte verkoudheid bezorgde ze ons een mooie opener van de avond. Na haar show kreeg ze nog een gouden plaat wat staat voor 15 000 verkochte platen in ons Belgenlandje. Agnes was duidelijk overdonderd maar dankbaar.


Het 2de optreden was er 1 van Absynthe Minded die een thuismatch speelden. Ze hadden het publiek al snel op een hand. Bijna bij elk nummer klapte het publiek mee en velen zongen mee met de hits zoals “Envoi” en “Moodswing Baby”. Onder de fans waren vele tienermeisjes die mee stonden de dansen maar ook de “oudere” garde moest niet onder doen. Absynthe Minded wisselde rustige en energieke nummers af maar er werd zeker een feestje gebouwd. Het mooiste nummer van de set was naar mijn mening toch “Moodswing Baby”, dat door velen ook werd meegezongen. Na het optreden in de warme tent zorgde de frisse avondlucht voor verkoeling.


De laatste artiesten die het podium betraden waren Angus & Julia Stone. De Australische broer en zus konden met hun aparte stemgeluid het publiek laten genieten van mooie folkliedjes. Zowel Julia als Angus waren in trek bij verschillende fans. Als iemand JULIA riep werd dat al snel gevolgd door ANGUS! Julia had ook een paar woordjes Nederlands geleerd. Haar heel platte, maar perfect uitgesproken “Oe ist?” werd met luid applaus onthaald net als haar iets minder perfecte “Jullie zijn fantastisch!” Broer en zus hadden ook een mooi decor meegenomen. Overal op het podium stonden lichtjes en hoog boven onze hoofden zagen we een sterrenhemel met een glanzende maan. Het was een heel mooie afsluiter.


Het vernieuwde Gent Jazz is met verve geslaagd. Een heel leuke avond met een resem prachtige artiesten. Ik kijk nu al uit naar Black Dub! Tot de volgende!

Foto’s: Thomas Verfaille

Op woensdag 11 mei trok ik voor de tweede keer in korte tijd naar de Handelsbeurs. De eerste keer ben ik gaan kijken naar Johan Verminnen, waar jullie nog een verslagje te goed van hebben, en deze keer ben ik naar Eva De Roovere gaan kijken. Dit optreden was zonder stoeltjes dus was ik best wel benieuwd naar de zaal.

Eenmaal aangekomen had ik het gevoel dat de zaal veel kleiner was doch hij had nog niets aan gezelligheid ingeboet. We stonden zelfs iets dichter bij het podium denk ik. Het leuke aan zo’n kleine zaal is dat je sowieso dicht bij de artiest staat.


We hadden de zaal nog maar net betreden of Eva en de band kwamen het podium op. Tijdens deze avond maakten we kennis met haar nieuwe cd 'Mijn Huis'. Bijna bij elk optreden waar ik naar toe ben geweest is er altijd wel één muzikant die er boven uitsteekt. Deze keer was dat de saxofonist. Ik ben niet echt een Jazz liefhebber, maar wel een liefhebber van het instrument saxofoon. Het heeft een heel warme klank.

Eva speelde vooral nieuwe nummers maar ook gouwe ouwen zoals ‘Zoals in dat ene liedje’ passeerden de revue. Er hing een toffe sfeer die werd begeleid door de zwoele saxofoondeuntjes. De deuntjes pasten perfect in de warme zaal. Eva had een zomersjurkje aangetrokken, maar ook zij liet weten het warm te hebben.

De Roovere is bekend als Nederlandstalige artieste, maar op haar nieuwe cd staan er 2Franstalige nummers. Tijdens het concert speelde ze 3 Franstalige nummers waarvan het catchy ‘Chocolat’ mij het meest is bij gebleven.

Het mooiste nummer van de avond was tevens het laatste nummer. Een verlengde versie van ‘Zoals in dat ene liedje’. Ik kon de tekst mee zeggen/zingen.:) Het toppunt was een supermooie saxofoonsolo die spijtig genoeg een beetje verstoord werd door de pianist.

Na het concert signeerde Eva nog in de foyer. Ik heb de nieuwe cd gekocht en natuurlijk ook laten signeren. Het is mijn eerste gesigneerde cd en heeft wel iets speciaals. :) Misschien dat er nog een paar bij komen.

De setlist, voor zover ik hem kan herinneren, staat hieronder in willekeurig
volgorde.

Setlist
1) De Jager
2) Zoals In Dat Ene Liedje
3) Chocolat
4) Ik Ga Op Reis
5) Slaapt De Zon
6) Antwerpen
7) Au Coeur Au Corps
8) Elegie
9) Mijn Huis
10) De Keizer Van De Nacht
11) Fantastig Toch
12) Rechttoe Frontaal
13) Laat Me Je Lied Zijn
14) ...

Foto door Edwin Houdevelt

Op 30 Maart werd de Capitole te Gent ondergedompeld in een Middeleeuws spektakel. De Vlaamse versie van Spamalot, de succesvolle musical van Monty Phyton, had namelijk zijn tenten daar opgeslagen.

In 2011 ging ik voor het eerst naar een musical en dan nog in het West End te London maar nu ging ik wederom naar een musical. Stel je voor! 2x op zo’n korte tijd. Ik ben nu niet een echte musicalliefhebber maar deze musical zou zowel liefhebbers als musicalleken aanspreken. Met het verstand op nul en geen idee wat er stond te gebeuren trok ik naar Gent.

Het verhaal is voornamelijk gebaseerd op de Monty Phyton film “The Holy Grail”. Zo kregen bekende scènes zoals ‘The Black Knight’, ‘The Killer Rabit’ en ‘French Taunting’ een Vlaams jasje. Daarnaast waren er ook vele kwinkslagen naar het Belgische Showbizzlandschap. Zo werden wij alvorens de show van start ging aangesproken door de regisseur himself, Stany Crets. Deze gaf ons een paar tips mee en melde ons dat hoesten wel was toegestaan aangezien Jan Decleir niet mee deed. Vele andere BV’s passeerden ook nog de revue zoals K3, De Joeri en Stany Crets zelf.


De cast bestond uit vele bekende acteurs waarvan de meesten nog niet zoveel of totaal geen musicalervaring hadden. Koen Van Impe schitterde als Koning Arthur en werd bijgestaan door onder andere Walter Baele, Jan Van Looveren, Jonas Van Geel, … Walter Baele had duidelijk research gedaan en wist voor welke zaal hij stond. Hij haalde namelijk bij verschillende personages zijn beste Gents accent boven. Dit werd natuurlijk gesmaakt door het publiek! Jan Van Looveren maakte dan weer furore met zijn stem. Zijn, ietwat diepe, stem had een mooi effect en Van Looveren bewees dat hij best wel kon zingen. Jonas Van Geel was de “ontdekking” van de avond. Hij schittert nu in ‘Tegen De Sterren Op’ als Erik Van Looy maar ook op het podium liet hij iedereen schuddebuiken van het lachen. De vreemde eend in de bijt was Ann Van Den Broeck. Deze dame is namelijk een bekende naam in het Vlaamse musicallandschap. Zij was de enige met een echte geschiedenis in dit wereldje en dit was ook duidelijk te merken door haar impressionante vocalen.

Er werd die avond in Gent veel afgelachen en het was volgens mij inderdaad wel 1 van de gekste musicals die ooit in Vlaanderen gespeeld heeft. Stany Crets heeft een leuke show in mekaar gestoken en mag dit nog meer doen. Dit soort musicals heeft zeker nog een toekomst voor zich!



Foto's:
Bovenaan => © Luk Monsaert
Onderdaan => www.cuttingedge.be

Gisteren ben ik naar mijn 2de concert van 2011 geweest. Op relatief korte termijn werd ik uitgenodigd door Bart om het 2de concert van Cherry Sunburst bij te wonen. Het evenement vond plaats te Zwijnaarde in jeugdhuis Chaos.

Meeste dingen verliepen net als de vorige keer. We moesten ons haasten om op tijd daar te geraken maar toen we er eenmaal waren bleek dat we nog een zee van tijd hadden. De bandleden waren natuurlijk wat zenuwachtig (de een al wat meer dan de ander ;) )

Toen we aankwamen in het jeugdhuis was er nog een band aan het spelen. Ik ben er nog altijd niet over uit of ze nu probeerden muziek te maken of niet. Op een grappige versie van Barbie Girl na valt er weinig goeds te zeggen dus hou ik wijselijk mijn mond.

Vervolgens installeerde Cherry Sunburst zich op wat een iets te "klein" podium bleek te zijn. Door het vele volk dat al op het podium stond was ik niet langer nodig als roadie. Deze avond was ik enkel bandfotograaf.

De band opende met een eigen nummer getiteld '' Disco’s open for penguins tonight“. Daarna werd 'Come Together' nieuw leven ingeblazen. Enkele enthousiastelingen zongen het refrein vrolijk mee. Hierna klonk wederom een eigen nummer in de zaal. Het eerbetoon aan Pink Floyd kon natuurlijk ook niet ontbreken. Cherry Sunburst begon met Time en liet het dan overvloeien in Breath, nog zo'n Pink Floyd klassieker. Het volgende nummer was een cover van Creep het bekende Radiohead nummer. Het concert werd afgesloten met een eigen versie van 'Maggot Brain'. Het was een redelijk lauw publiek dus er volgden geen bisnummers.

Het optreden was veel beter dan het 1e op Eraspop. De band had meer zelfvertrouwen en het ging veel vlotter (op de babbels tussendoor na ;)). Het volgende optreden staat gepland voor 29 april: 'Dada Rock' Allen komen zou ik zo zeggen!

Setlist

Disco’s open for penguins tonight

Come together

Extended banality of life itself

Time – Breathe

Creep

Maggot Brain

Een paar dagen geleden ben ik op deze video(s) gebotst. Op het jaarlijkse Chris Whitley herdenkingsconcert spelen ze het nummer Serve You en Trixie wordt er bij geroepen. Ze stapt wat onzeker op het podium en begint stilletjes te zingen. Maar dan vindt ze haar draai met een kippenvelmoment tot gevolg. Een zeer emotioneel beladen performance. Schitterend!

Gisteren kreeg ik nog een laat maar prachtig kerstcadeau namelijk een optreden van Trixie Whitley in het NTG. Het beloofde een intieme avond te worden met vele akoestische nummers. Vol spanning telde ik de dagen af maar het was eindelijk zo ver.

Het sneeuwtapijt dat ons de laatste weken teisterde was gelukkig verdwenen dus werd het NTG vlot bereikt. Er heerste een gezellige drukte in de foyer terwijl wij ons een weg baanden naar het balkon. Weldra zou het voorprogramma, ene Jeff Taylor, ons komen opwarmen. Het bleek om een man met een gitaartje te gaan die mij wel kon bekoren met zijn enthousiasme. Tijdens zijn nummers gaf hij zichzelf helemaal en hij amuseerde zich duidelijk. Het toppunt van zijn kleine set was het laatste nummer waarbij hij Trixie inviteerde om op de drums te komen spelen. Bij dit nummer bracht Trixie te berde dat ze in goeden doen was die dag. Wiegend over haar drum speelde ze de pannen van het dak. Na het voorprogramma volgde een klein pauze vooraleer Miss Whitley het podium weer zou betreden.

Toen de lichten werden gedoofd brak een spontaan applaus uit ook al had Trixie het podium nog niet betreden. Het stierf dan ook niet veel later uit. Uiteindelijk kwam ze toch uit de coulissen en nestelde ze zich achter de piano. Net als bij Gent Jazz was de opener van de avond I can't stand the rain/Pieces . De intro werd nog maar net ingezet of je werd al omver geblazen door de klasse die de jonge muzikante daar even etaleerde. Van links naar rechts wiegde ze mee met de melodie terwijl haar vingers over de toetsen dansten. Het beloofde een goed optreden te worden.

Tussen de nummers door sprak Trixie het publiek vaak aan. De ene keer al wat vlotter dan de andere keer maar altijd even joviaal. Ze was duidelijk onder de indruk want het was de eerste keer dat ze in het NTG was. Whitley kondigde, net als op Gent Jazz, aan dat ze vooral nieuwe nummers ging spelen. Op een stuk of 2 nummers kende ik ze wel allemaal (van horen weliswaar). Voor ze verder deed was er eerst nog wat geklungel met gitaren en pedalen waarop Trixie zich verontschuldigde door te zeggen dat ze het nog gewoon moest worden. Ze speelde voornamelijk elektrische gitaar ipv akoestische. Net als haar vader, Chris Whitley, maakte ze gebruik van een bord dat ze als drum gebruikte tijdens het spelen. Als je haar bezig zag was het duidelijk dat er een Whitley bezig was. Dezelfde bezetenheid, liefde en energie die ze uitstraalt tijdens het spelen. Bij elk nummer stampte ze ook mee met haar voeten. De vraag is of haar hakken het wel overleefd hebben? ;)

Meestal stond ze niet alleen op het podium. Ze had Kas Longman meegepakt en hij verzorgde de 2de gitaar. Hij zorgde eigenlijk vooral voor de galmende slide guitar. Tijdens een gezellige babbel tussendoor verbaasde Trixie er zich over dat het publiek zo stil was. Ze vond het best wel fijn want de laatste tijd speelde vooral in iets ruigere Rockcafés. Ze had het gevoel of ze net in haar living aan het spelen was. Jeff Taylor werd er even later nog eens bijgeroepen voor een impressionant a capella nummer. Trixie en Jeff gebruikten enkel ledematen en vocalen en zetten een geweldige sfeer neer. Het nummer I'll breath you in my dreams werd herbegonnen omdat Trixie het verkeerde stuk tekst begon te zingen. Het publiek kon het niets schelen en amuseerde zich kosteloos. Ze nam haar boekje met teksten er bij en speelde het daarna vlekkeloos.

Vele nummers werden ook opgedragen aan verschillende mensen zoals haar moeder, haar vader, Daniel Lanois en een zekere Bram die bij deze ook zijn nieuwjaarsgeschenk heeft gekregen. De avond werd afgesloten met Strong Blood. Een lied voor haar ouders. Na het gebruikelijke bis kwam Trixie nog eens terug en speelde ze nog Crawl; en Jeff Taylor werd er nogmaals bij gehaald. Beide muzikanten hadden blijkbaar net een band opgericht die werd omschreven als een 2 man/boy/girl band. Wederom kroop Trixie achter het drums en blies iedereen omver. Ook voor haar was het een toffe avond en ze bedankte het publiek daarvoor. Als wederdienst kreeg ze een welverdiend applaus dat de avond afsloot.

Er heerste een heel intieme sfeer en Trixie toonde aan dat ze haar instrumenten volledig beheerst. Ik kan zeggen dat dit het beste concert van 2010 was! Op naar vele volgers.

Een dappere poging voor de setlist. ;)
Setlist
I can't stand the rain/Pieces
I'd rather go blind
I'll breath you in my dreams
Danger Mind
Hotel No Name
Strong Blood
...

Bis
Crawl

Ooit … heel er lang geleden ben ik eens naar een concert geweest van Marina & The Diamonds. Ik bericht hier slechts zo laat over omdat de vele verplichtingen mij de laatste tijd om de oren vlogen. Ondanks alles heb ik dan toch een gaatje kunnen vinden om dit verslagje te schrijven.

Ik weet het nog als de dag van toen. Het was op een koude Novemberavond en we stonden voor één van de koudste winters ooit. Koning Winter zou nog een hele tijd met zijn sneeuwbol zitten schudden zodat het hele land al spoedig onder een glanzend wit tapijt van kristal zou liggen. Met enigszins verkleumde handen kwamen wij aan in het café van de Vooruit, een concertzaal uit die tijd, waar ons gezelschap nog wat werd uitgebreid. Eenmaal aangekomen in de zaal was het voorprogramma, Hollywood Kill, reeds begonnen aan hun set. De nummers die we te horen kregen werden niet echt gesmaakt. Een man en een vrouw die op een synthesizerbeat wat stonden te zingen was niet waar we voor betaald hadden. Na het concertje knikten we alle drie van neen en hoopten we dat Marina snel het podium zo betreden. Helaas werd ons geduld duchtig op de proef gesteld.


Maar toen de eerste noot door de zaal galmde was dit al snel vergeten. Marina had een nogal "speciaal" pakje aan wat we al gewoon zijn van haar. Ze staat bekend voor haar sterke stemgeluid en ze loste de verwachtingen tijdens het optreden vlotjes in. De ene hit na de andere passeerde de revue en het publiek werd vaak betrokken tijdens de show. De liedjes zijn dan ook ware meezingers! Naast de ijzersterke muzikale performance werd het ook een spektakel met veel showgehalte. Terwijl Marina zich als een volleerd drama queen in allerlei verleidelijke pose kronkelde werd op het plafond een waar lichtspektakel geprojecteerd. Tijdens een puur instrumentaal intermezzo verdween Marina even om daarna in een prachtig wit-zwart jurkje weer tevoorschijn te komen. De show (en Marina) werden des te appetijtelijker.

De bisnummers heb ik helaas moeten overslaan wegens een plots moment van ziekte maar zonder veel erg gelukkig. De "hoofdshow" heb ik kunnen zien en ik heb er met volle teugen van genoten. Dit smaakt naar meer! Toe we eenmaal bij de auto waren aangekomen lag er al een klein sneeuwtapijt te Gent. Een voorproefje zo bleek later.

Na al die tijd is mijn verslagje dan toch afgeraakt. Laten we hopen dat ik de volgende keer er ietsje minder lang over doe. ;)

Setlist

Family jewels
The Outsider
Girls
17
Are you satisfied?
Rootless
Hermit the frog
Gothic Instrumental
I'm not a robot
Obsessions
Jealousy (new song)
Oh no!
Shampain
Mowgli's Road
Gothic Instrumental II
Guilty

Bis

Numb
Hollywood



(Foto: Copyright Cutting Edge)

November is begonnen! De eerste Black Dub plaat is mijn bezit, de volgende Buurman is ook uit en het eerste concert is achter de rug. Zondag trok ik richting Gent want de mannen van Tindersticks zouden komen. Het is was tevens mijn eerste keer in de Concertzaal van de Vooruit. Een geheel nieuwe wereld werd aan mijn geopenbaard.

In bar koud weer wandelden we door de straten van Gent. Eenmaal aangekomen in de Vooruit deed de chauffage zijn werk goed. We stapten de concertzaal binnen en gingen eens op inspectie. Eerst de benedenverdieping en daarna ook eens het balkon. Het balkon beviel ons zo dat we bleven staan. Er was minder volk en je kon alles goed zien. Je kon zelfs af en toe eens hurken (best wel een aangename luxe als je het niet gewend bent van heel de tijd recht te staan).

De man die het voorprogramma verzorgde was ene David Kitt. Een man van wie ik nog nooit gehoord had maar blijkbaar was hij al een tijdje het voorprogramma van Tindersticks. De heren waren zelfs zo gesteld op hem dat hij in de band werd opgenomen. Hij betrad het podium met een akoestische gitaar in de hand en begeleid door een drummer. Als je akoestisch speelt ben ik al half gewonnen, goed punt dus voor Meneer Kitt. Hij speelde zo'n halfuurtje. Best aardig nummers maar niets speciaals. Ik vond het geroezemoes wel jammer. Die jongen doet ook maar zijn best (en het was niet slecht ofzo).

Uiteindelijk betraden de mannen van Tindersticks zelf het podium. Het geroezemoes stopte. Het werd een heerlijk sfeervol concert. Voor de mensen die Tindersticks niet kennen. Bij die mannen draait het niet om de lyrics maar om de sfeer die ze neerzetten. Ze gebruiken daarvoor allerhande instrumenten zoals gitaren, drum, piano, saxofoon, cello, tamboerijn en zelfs een triangel (die mannen hebben het dus echt een nut gegeven!). Maar het instrument dat mij het meest opviel was toch het schudei. In een bepaald nummer was er een schudeispeler en ik dacht:"Een zielsverwant!". Normaal gezien probeer ik altijd een setlist te voorzien maar ik ken geen enkele naam van hun nummers om eerlijk te zijn. :) Zoals eerder al gezegd is de sfeer belangrijker.

Ze speelden en resem prachtige nummers en kwamen nog 2x terug voor bisnummers. Het was een magische avond!

Gisteren werden de rollen omgedraaid. Deze keer zorgde Bart voor het vervoer. We hadden een afspraak met Buurman op de Korenmarkt.

We vertrokken redelijk vroeg rond een iets over acht. Het kwik duidde nog altijd de tropische temperatuur van 29°C aan.

Even later wandelen we de feestzone binnen. Eerst was het relatief rustig tot dat we bij Polé Polé aankwamen. We baanden ons een weg door het mierennest. Tijdens Gentse Feesten komt ook alles naar buiten. Gent is sowieso al een avontuurtje op zich (niet in vergelijk met echt grote steden natuurlijk) maar als het feest is valt het nog meer op.

Toen we even onze benen rust gunden op een terrasje werden we vergezeld door een drumorkest dat er duchtig op los trommelde. Na een tijdje werd het wel een beetje eentonig. Zo’n 10 minuutjes later kwam Harvey Quint op het podium. Hetgeen wat volgde was een kakofonie van jewelste. Na het drankje besloten we dan ook wijselijk onze tocht verder te zetten.

Rond iets over tien kwamen we dan aan op de Korenmarkt waar Buurman al aan het soundchecken was. Weer werd er een terrasje opgezocht in afwachting van. Tegen een uur of elf zakten Bart en ik af naar het podium waar het stil aan wat drukker werd.
Ondanks de talrijke opkomst en de tropische temperaturen was het goed te doen. Toen kwam Buurman. Het viel meteen op dat de frontman er veel zin in had.

Ze speelden al hun hits: “God, ik en Marjon”, Mooi weer en Fruitsla, Pruimelaar, … Ze kondigden aan dat hun nieuwe plaat tegen november in de beter plaatzaak te vinden zou zijn. Hierna speelde ze een nummertje van de nieuwe plaat. Ze melden trouwens ook dat ze tegen de hoog cd prijs (20 euro) waren. Na het concert kon je de cd voor maar 10 euro kopen. Ik lachte in mijn vuistje want ik heb de cd nog gekocht voor 7,5 euro.

Het publiek werd ook vaak betrokken bij het concert. Zo werd Les lacs du Connemara uit volle borst meegezongen door het publiek. Toen volgde een wedstrijdje tussen de mannen en de vrouwen. Zo ging dat dan verder.

Verder weet ik nu ook dat de pianist van Buurman een blinde meneer is die desondanks een heel goede muzikant is. Het was een geslaagd een leerrijk concert. Op de terugweg werd “Ik wil de nacht in de straten verdwalen nog meegezongen maar toen was het echt wel genoeg geweest.

De setlist kan ik zo goed als zeker samenstellen op een nummer of 2 na. Wel niet in de juiste volgorde.

SETLIST BUURMAN

1) God, ik en Marjon
2) Heel fijn feest
3) Casablanca
4) Pruimelaar
5) Mooi weer en fruitsla
6) Middellandse Zee
7) Pas 18
8) Verloren Muzikant
9) Rocky, komt altijd terug
10) Warme dagen
11) In de hemel is geen Dylan
12) Polaroid
13) Le Noir
14) Sprakeloos
15) Rue D'Opheers
16) Ring van vuur
17) …
18) God, ik en Marjon (Bis)

Ik had aan Lien beloofd dat ik een verslagje ging schrijven van Trixie moest ik aan kaarten geraken. Bij deze ben ik mijn belofte ook nagekomen. (Ik hoop wel dat je gaat kunnen lezen Lien :) )

Gisteren trok ik samen met Bart richting Gent Jazz waar de blauwe loper al uitgerold was. Het was best wel grappig dat we juist de dag gingen die het minst met Jazz te maken had.

De organisatie hield het begrip Jazz ook nogal ruim voor. Voor het optreden van Joe Bonamassa was er natuurlijk eerst een soundcheck. Tijdens de soundcheck speelde er ook muziek maar geen Jazz. Het was Iron Maiden die door de boxen galmden. Bart en ik hadden beiden zoiets van “ Waar is de tijd?”.


Toen kwam Joe ruim op tijd het podium op. Zijn wilde manen waren nu kortgeknipt maar de zonnebril was er wel nog. Het eerste wat ik dacht toen hij begon te spelen:” Zo luid!”. Na een tijdje werd je het volume wel gewoon en kon je gewoon genieten. Voor de mensen die Joe niet kennen even melden dat hij blues speelt. Zijn manier van spelen en zijn vingervlugheid op het fretboard deden mij denken aan Stevie Ray Vaughan en Jimi Hendrix. Het was een heel goeie en energieke set . Om een setlist moet je mij niet vragen wat ik ben niet zo thuis in het repertoire van Meneer Joe Bonamassa. Ik had nog nooit van hem gehoord voor Gent Jazz. Ik heb nu wel al 2 cd’s van hem staan die best te pruimen vallen. 1 nummertje heb ik wel kunnen herkennen Sloe Gin. Veel werd niet gezegd tijdens zijn optreden. Heel even had hij een dankwoord voor Gent. Hij vond het ook heel chique dat we zo goed voor onze bomen zorgden. Hij had al in veel tenten opgetreden maar in nog geen 1 had hij er al bomen gezien.

Na het optreden even gaan uitrusten op de festival site. Best wel nodig want net zoals op cactus begon mijn rug mij parten te spelen. De mens zit veel te veel neer. Deels de schuld van de school! Voor niets goed! De rust was welgekomen.

Zo’n 3 kwartier later was het tijd voor Trixie. Dit was toch wel het concert waar ik het meest naar uitkeek. Trixie kwam het podium op en het publiek gaf toen al een groot applaus. Zoals eerder al aangekondigd was het een speciaal project en daarvoor gaat ze zelfs een paar strijkers meegenomen. Dit gaf een heel mooi effect. Trixie leidde haar set wat in maar door een slechte micro hebben we dat stuk toch moeten missen. Ze speelde mijn favoriete liedje, Pieces, als een van de eerste. Het refrein kon ik meezingen. :) Ze speelde veel nieuwe liedjes. Na een tijdje excuseerde ze zich ook dat ze nogal repetitief begon te klinken. De nieuwe liedjes kon ik nog niet meezingen maar alle “oudere” liedjes kon ik het refrein altijd meezingen. I’d rather go blind kon ik zelf helemaal meedoen. :) Na elk liedje volgde een luid applaus. Na het laatste nummer volgde dan een overdonderend applaus. Na aanhoudend geklap kwam Trixie nog eens terug voor 1 nummertje. Ze verliet het podium weer en ik een Bart gingen al richting in de uitgang we hadden ze net bereikt toen Trixie nogmaals terug kwam. We konden alles goed zien en het frisse windje deed echt deugt. Redelijk hilarisch moment was toen Trixie tijdens dat laatste nummer de tekst even kwijt was en lachend in het plat Gents zei: “Ik ben mijn tekst kwijt gasten”. Niemand vond het erg en na een tijdje kwam de tekst al terug. Deze keer was het wel finaal gedaan.

Voor we huiswaarts keerden gingen we nog eens naar zo’n standje waar we nog affiche mochten meenemen. Die affiche prijkt nu aan mijn deur. Van Trixie kan ik wel nog een deel van de setlist samenstellen.

SETLIST TRIXIE

1) Pieces
2) I’d rather go blind
3) Next revolution
4) Hotel no name blues
5) Favorite stranger
6) Undress your name
7) Strong Blood
8) I’ll breathe you in my dreams
9) Danger mind
10) Like Ivy
11) I can’t stand the rain
12) …







(Foto Trixie door Dominique Dierick)
(Foto Joe via Google)

Vandaag trok ik samen met mijn broer richting Gent om m'n zwaar verdiende ticket voor Gent Jazz te gaan kopen in De Fnac. Terwijl ik toch in Gent was kon ik even eens rond kijken voor een cadeautje voor m'n rapport.

Aangezien ik Gent eigenlijk van haar nog pluim ken liet ik mij leiden door de gids van dienst. Eerst de trein op maar aangezien er in Eke-City niet echt een station is moest ik m'n kaartje nog aan de conducteur gaan vragen. De conducteur was een oudje mannetje die duidelijk zijn job een warm hart toedraagt. Toen ik hem vroeg om een kaartje zei hij koelweg: "Later." Ok, niet dan. De heenreis was dus gratis.

Aangekomen in Gent nam m'n broer het voortouw. We namen een route via het Citadelpark omdat het daar rustig was daar bovenop kregen we nog eens schaduw.

De airco van de Fnac bracht aangename verkoeling na een "stevige wandeling". De tickets waren binnen. Op weg naar de Free Recordshop aan de overkant want laten we eerlijk zijn de Fnac is veel te duur. Ik heb Into The Wild van Eddie Vedder nog in de Free Record shop gekocht voor €8 terwijl hij in de Fnac voor zeker €16 te koop stond. In de Free Record Shop was ik aangenaam verrast toen ik zag dat er een actie 2cd = €15 aan de gang was. Ik kocht Rocky komt zo van Buurman en MTV Unplugged van Nirvana.

Daarna gingen we min of meer op de terugweg. Eerst even iets eten. Aangezien De McDonald’s het dichts bij was besloten we daar maar te gaan dineren. Dat betekent veel te zoute frieten en een te grote hamburger. Alleen de ijskoude cola bracht welgekomen verfrissing op een verder hete dag.

Langs de terugweg passeerden we menig boekenwinkel waar ik nog een verhalenbundel van Edgar Allen Poe kocht. Een schrijver waarvan ik al lang iets wou hebben. M'n broer sloeg nog een praatje met de uitbater over Carmiggelt. De verdere terugweg was heet. Gelukkig kwam de trein net toe toen we op het perron stapte. Zoals gewoonlijk in Gent stapten er ook een paar rare figuren op. Toen we een tussenstop maakten in De Pinte kwam er een kwieke conducteur mij om m'n kaartje vragen. Ik dacht bij mezelf: "Mot da nou echt". De terugreis was dus wel betalend. Terug thuis in Eke-City werd er koude Cola bij de vleet gedronken.