Het was weer tijd voor de jaarlijkse afspraak met Gent Jazz. Dit jaar slechts 1 avond, maar wel een prachtige affiche met Tindersticks en Damien Rice. Ik had al het genoegen gehad om Tindersticks aan het werk te zien en dit was mij zeer goed bevallen. Heel mooie melancholische muziek met een warme sfeer. Het feit dat Damien Rice kwam was toch wel het duwtje in de rug om zeker te gaan. Enerzijds omdat de man 1 van mijn favoriet platen (O) heeft gemaakt en anderzijds omdat hij ongeveer al 7 jaar of zo niks meer heeft gedaan. Dat hij plots op Gent Jazz stond was dan ook een zeer aangename verrassing.

De toch naar Gent was nog vrij droog, wat later op de avond nog ging veranderen. We hadden besloten om Amatorski over te slaan en pas te gaan als Tindersticks opkwam. De vertrouwde blauwe loper lag al voor onze voeten en het was meteen duidelijk dat de avond uitverkocht was. Heel veel volk en nog erger dan vorig jaar bij Absenthe Minded.

Bij het Tindersticks concert stonden we uitstekend. Vrij dicht bij het podium op het gemak en weg van de drukte. De "Tinderstickies" speelden een heel mooie set met een paar hoogtepunten als Stuart Staples zich volledig liet gaan tijdens een nummer. De sfeer was goed en je werd meegetrokken in het klankenspel van de Britten. Net als in de Vooruit was er een zekere magie tijdens het concert. Na hun set kregen ze een welverdiend applaus van de zaal.

Even tot rust komen met een drankje en dan terug naar onze plek voor Damien Rice dachten we. Mooi mis! Iets drinken konden we wel maar terug geraken was Mission Impossible. Er stond al teveel volk in de tent dus stelden we ons ergens in het midden van de tent om dan stelselmatig naar achter gedrukt te worden door het overvloedig aanwezige plebs. Gelukkig kwam Damien Rice even later op en nam de ergernis even weg. Toen kreeg ik het zo op mijn heupen dat ik de tent verliet en tot de conclusie kwam dat men de watersluizen had open gezet boven Gent. Uiteindelijk hebben we dan een plekje gevonden langs de zijkant van de tent net naast de laatste tribune. Het was er droog en rustig. Perfect dus!

We konden Damien niet zo goed zien maar dat was bijzaak. We stonden op ons gemak en konden alles goed horen. Nu was het genieten geblazen met de prachtige muziek van de heer Rice. Hij speelde veel "klassiekers" zoals 'Amie' en 'I Remember'. Een prachtig moment was bij het nummer 'Volcano' waarin hij het publiek liet meezingen. Er werden drie delen gemaakt en elk zong zijn stuk van het nummer om dan uiteindelijk in een mooie harmonie samen te komen onder leiding van dirigent Damien Rice. Kippenvel moment! :D Buiten goot het dat het geen naam heeft. Ik staarde naar de regen die verlicht werd door een nabije lamp terwijl ik de woorden meelipte bij zowat elk nummer. Ha, het geluk zit toch soms in kleine dingen.

Ondanks dat het in het begin een wat moeilijke bevalling was heb ik met volle teugen genoten van dit concert en staat het ook heel hoog in mijn lijstje van beste concerten. Die melancholische liedjes en dan naar de regen staren. Het klopte gewoon!

Persoon 1: Lichtfestival?
Persoon 2: Ja, heel het centrum is afgezet.
Persoon 1: Godverdomme! Dat meendje nie!
Persoon 2: Ik vrees van wel.

Dit is een gesprek dat in tal van huizen in Vlaanderen te horen viel. Buurman fans en participanten van andere evenementen te Gent werden in de kou gezet door burgervader Termont. Reeds 2 uur op voorhand verlieten wij de ene grootstad om naar de andere trekken. Meer dan een half uur rondgereden te Gent om dan uiteindelijk in Oostakker te moeten parkeren. Een lange tocht door een mensenmassa viel mij ten deel. Om een lang verhaal kort te maken, ik ben er uiteindelijk toch geraakt (maar vele lege stoelen in de zaal).


Tijd om te ontspannen in de stoel en te genieten van een mooi concert. Het licht ging uit en er werden 3 grote lampen op het publiek gericht. De band kwam op en begon hun eerste nummer te spelen. Het enige wat we konden zien waren hun contouren. Tijdens de hele show was er een mooie lichtshow voorzien. Ook stond er achter de band een scherm waar er een achtergrond werd op geprojecteerd en af en toe een filmfragment te zien was.

Buurman speelde, zoals te verwachten, voornamelijk hun “nieuwe” (het was de laatste show na 1.5 jaar touren) nummers van hun Mount Everest cd, maar er werden ook een paar klassieker gespeeld. De band speelde soms ook wat rockerig met dank aan ‘De Admiraal’ met wie ze samen een nummer hadden geschreven. Een grappig moment was toen de gitarist in de opbouw van een nummer een stukje Voodoo Chile begon te spelen.

Zoals ik al zei waren er verschillende zitjes leeg door het lichtfestival. Toen Geert (de frontman) een beetje publieksparticipatie vroeg kwam de zaal dan ook traag op gang. Een iets oudere man trok de zaal mee op sleeptouw en even later ging het publiek toch overstag. Tussen wat melancholische nummers was er ook plaats voor een gezellige babbel. Na 2 bisrondes werd de avond afgesloten.

Met afgrijzen stortte ik mij in de mensenmassa waarin het ene lichtpuntje de Belfort straat was. Maar ik zie het concert los van het verkeer en dan moeten ik zeggen dat het een goede avond was!


Foto's door Davy Vissers

'Artists and Models' is een komische film uit 1955. De hoofdrollen zijn voor het komische duo Dean Martin (zanger van That's Amore) en Jerry Lewis (The Nutty Professor). Shirley Maclaine en Dorothy Malone spelen bijrollen. Dit is de veertiende film van het duo en 1 van de meest succesvolle. Dean Martin speelt zoals gewoonlijk weer de playboy die de ene vrouw na de andere charmeert terwijl Jerry Lewis de randdebiel speelt die er voor zorgt dat ze in allerlei domme situaties terecht komen.


In deze film probeert Dean Martin het te maken als tekenaar/schilder in New York. Jerry Lewis is zijn roommate en hij wil het maken als schrijver van kinderboeken. Door allerlei omstandigheden slagen ze er toch in hun droom waar te maken al was het wel een parcours vol met obstakels. Zoals u wel had kunnen verwachten zingt Martin af en toe eens liedje. Gelukkig is dit niet echt storend en Dino heeft ook nog eens een prachtige stem. Lewis zorgt dan weer voor de slapstick momenten in de film.

The Country Girl is een film uit 1954 met Grace Kelly, Bing Crosby en William Holden in de hoofdrollen. Crosby speel een acteur die niet meer aan de bak komt door zijn drankprobleem. Hij liegt en bedriegt om toch maar een druppel drank te krijgen. Holden probeert zijn carrière terug op de rail te krijgen terwijl hij kritiek krijgt van zijn baas. Kelly speelt zijn vrouw die ondanks alle miserie bij zijn zijde blijft.

Grace Kelly won voor haar rol als Georgie haar eerste en enigste Oscar. Dit tot verbazing van velen. Iedereen had verwacht dat de Oscar dat jaar naar Judy Garland ging gaan voor haar rol in "A Star Is Born". Groucho Marx zou zelfs een telegram hebben gestuurd naar Garland waarin stond:

Dear Judy

This is the greatest robbery since Brinks!

Ik kan mij niet echt over de kwestie uitspreken aangezien ik "A Star Is Born" nog moet zien maar Groucho blijkt hier wel lange tenen te hebben.




The Country Girl is een typisch oud drama waarin de dialogen goed in mekaar zitten en de acteerprestaties, voor die tijd, heel goed waren. Tijdens een ruzie zal de vrouw telkens weg draaien en getormenteerd voor zich kijken terwijl de man naar beneden kijkt. Sommige mensen ergeren zich hier aan ik vind het best charmant. Voor liefhebbers van de oude cinema zeker een aanrader. Een vergeten klassieker!

Raymond is begonnen aan zijn “laatste tour”. Hij trapte de concertreeks af in de Handelsbeurs waar de trouwe fans hem massaal opwachten. Met Raymond is het altijd een feestje en dat was het dit keer ook ondanks de rustige en ingetogen nieuwe cd.

De heel nieuwe cd werd gespeeld en ook nog wat oudere nummers zoals “Liefde voor Muziek”. Dit was volgens Van Het Groenewoud te danken aan de korte duur van het album. Zowel de oude als de nieuwe nummers werden enthousiast onthaald.
De avond begon met een ingetogen nummer maar al bij het 2de nummer kwam er een achtergrond koor bij om U tegen te zeggen. Dit achtergrond koor bestond uit Kommil Foo, Frank Van Der Linden, Admiraal Freebee en Jan Decleir. Dit superkoor, zoals je het wel mag noemen, kwam af en toe eens op. Zowel de admiraal als Frank Van der linden kwamen ook nog eens alleen Raymond begeleiden.

Er werd ook veel afgelachen want Van het Groenewoud had behoorlijk wat oneliners in petto voor het publiek. Zo was hij 1 nummer vooruit op de setlist en dat was volgens hem omdat hij altijd al vooruit was geweest op zijn tijd. De band bracht ook een klassiek Russisch stuk waarbij de zoon van Raymond zich uitdoste in een typische Russische hoed en begonnen te dansen. De sfeer zat er dus goed in.

Op het einde van de set vond het toppunt plaats. Het gospel liedje “Liefde Voor Muziek” werd meegezongen door het reeds vernoemde koor en het publiek deed ook lekker mee. Na het lied verliet Raymond het podium. Even later stond Warre Borgmans plots op het podium. Hij kwam ons meedelen dat Raymond geen bisnummers meer deed sinds dat hij getrouwd is. De band ging als tegenprestatie nog een disconummertje spelen. Meneer Borgmans verliet het podium en even later verscheen daar Raymond in een nogal dodgy roze pakje.

Na de bisnummers wenste Meneer Borgmans ons nog een prettige avond.

De verwachtingen bij Raymond waren groot. Het intieme schrok mij een beetje af maar de show zat vol ambiance en sfeer. De humor en de mooie liedjes zorgden voor een geslaagde avond.


Foto door Jim Bella

Een tijdje geleden heb ik eindelijk de klassieker Grease gezien. De liedjes kende ik natuurlijk al langer maar het is er nu eens eindelijk van gekomen.


Vroeger wist ik weinig af van musicals maar langzaam aan begin toch een aardig lijstje van musicals gezien te hebben. En ze waren allemaal al goed. Grease is een komische film die je met catchy liedjes weer helemaal in de jaren 50 brengt. Naast de zeemzoete lovestory is er nog plaats voor een paar heel leuke grappen.

Ik heb net de schitterende film "la vita è bella" gezien. Ik was al langer fan van Roberto Benigni maar met deze film heeft hij toch een plaatsje in mijn favorieten kunnen veroveren. De film is zowel komisch als hartverwarmend met een bijzonder bitter einde. Een aanrader voor wie hem nog niet gezien heeft en wie hem al gezien heeft mag hem gerust nog eens bekijken.

Hieronder een heel grappig en warm moment in de film. Vader en zoon worden naar een concentratiekamp gestuurd en de vader maakt zijn zoon wijs dat het allemaal maar een spelletje is.



Een verdiende 10/10 voor deze film!

Guy Swinnen is een bekende naam in het Belgische muzieklandschap. Zowel met The Scabs als solo heeft hij al successen gekend. Op dit moment toert hij de culturele centra af met S.O.S. Music en ik er was er bij.

Het was de eerste keer dat ik Guy Swinnen live zag en ik kende zijn muziek ook nog niet zo goed. Ik heb een paar cd’s van hem staan maar die zijn nog niet zo veel beluisterd (na gisteravond komt daar verandering in). De laatste week heb ik wel vaak naar “Hard Times Revisited” geluisterd, een akoestisch live album. Dat album begint langzaam aan toch wel 1 van de favorieten van het moment te worden. Het spreekt voor zich dat ik dan ook in mijn nopjes was toen Swinnen veel liedjes speelde van “Hard Times Revisited”.

Er stonden drie muzikanten op het podium. Guy Swinnen die akoestische gitaar speelde en mondharmonica, Jan Oelbrandt zorgde voor peddle steel en solo gitaar en Eva Schampaert verzorgde de percussie. Het trio had veel plezier in het spelen waardoor het een heel gezellige set werd.

Er werden zowel eigen liedjes als liedjes van The Scabs gespeeld. Alle oude hits werden natuurlijk goed ontvangen maar ook de minder bekende liedjes kon het publiek wel pruimen. Bij sommige nummers werd het publiek gevraagd om mee te zingen. De mensen in de zaal waren blijkbaar wat timide maar er klonk een zacht gezang. Swinnen liet het niet aan zijn hart komen en speelde vrolijk verder.

Het was een zeer geslaagd concert dat voor herhaling vatbaar is. Ik keek er al een tijdje naar uit en de verwachtingen zijn goed ingelost. Tot de volgende!

Dit weekend ging ik reeds voor de zesde keer kijken naar Cherry Sunburst. Een beetje innovatie was dus best welgekomen en deze kwam er in de vorm van een nieuwe saxofonist. Het kwintet werd dus een sextet . Deze keer speelde Cherry Sunburst op het straattheater festival ‘Brouwsels op Straat’ dat plaatsvindt in het hart van de metropool Eke-City. Maar liefst 3 keer konden de Ekenaren (en gasten van omstreken) genieten van optredens van straatartiesten en (straat)muzikanten.

Het enige gevaar deze namiddag was het weer. Het evenement vond namelijk plaats in openlucht en de lucht zag er dreigend grijs uit. Af en toe viel er een druppel maar gelukkig werden we van een plensbui gespaard. Toen Cherry Sunburst voor de 2de maal aantrad was er warempel zonneschijn. Iets wat in heel Augustus haast onmogelijk was!

Er werd in totaal 3x opgetreden. De set bestond uit zowel covers zoals ‘Angie’, ‘Hit The Road Jack’ en ’Muffin Man’ als eigen nummers zoals daar zijn’ Disco is opening for Penguins tonight’ en ‘Extended banality of life itself’. Zoals het echte straatmuzikanten betaamt lagen er ook een open gitaarkoffer voor de band waarin talloze muntjes (en soms zelf briefjes) werden gedoneerd.

De optredens werden door jong en oud gesmaakt en nu kan, dankzij de nieuwe publiciteit, een groter publiek aangesproken worden. Zaal Nova wenkt! En ik zal er waarschijnlijk weer bij zijn. ;-)

Dit verslagje is voor Lien omdat ze er gisteren niet bij kon zijn. ;)

Gisteren werd in het druilerige Gent de laatste avond van Gent Jazz in gang gezet. De festiviteiten begonnen al om 16u30. Ik kwam rond 18u30 het terrein op waar de vertrouwde blauwe loper ons al opwachtte.

Het begon net te regenen toen we aangekomen waren dus besloten we even te schuilen wat best al een uitdaging was want vele andere stonden ook al te schuilen. Ondertussen was de groep Red Snapper al bezig aan hun optreden. Het probleem was dat het volume veel te luid stond. Heel aan de andere kant van het terrein was het nog te doen naar mijn mening. Ik was verbaasd dat de mensen in de tent het konden volhouden. Over de eigenlijke muziek kan ik mij niet uitspreken door dat het geluid te indringend was. Tijdens hun optreden besloten we maar de Bijloke te verkennen. Toen er dan plotseling een regenbui met windvlagen opdook gingen we toch maar weer schuilen.

Het voorlaatste optreden van de avond werd gebracht door Morcheeba. Een groep die ik niet kende dus konden we evengoed een kijkje gaan nemen. Deze keer was het geluid wel te doen en de muziek was best te pruimen. De zangeres, Skye Edwards, had een mooie zwoele stem wat een voor een leuk contrast zorgde met het gure buitenweer. De band heeft ook een DJ. Iets wat mij normaal gezien niet echt aanspreekt maar hier paste het wonderwel. De nummers waren vaak nogal poppy wat mij goed bevalt. Er heerste een gezellige sfeer en er werd gedanst. Zelfs door Edwards die op hoge hakken stond. Wel een bevreemdend moment tijdens de show toen de zangeres vroeg of iemand in het publiek illegale substanties aan het roken was. Een paar potheads staken trots hun hand op. Skye vroeg of ze misschien een joint mochten hebben en een paar nummers laten stond 1 van de gasten voor het podium te zwaaien met een joint. Tot groot genoegen van de band die de joint liet rond gaan. Morcheeba is zeker een ontdekking en hun platen ga ik zeker nog eens beluisteren.


Het festival werd afgesloten door Black Dub, de band waarvoor ik mijn ticket gekocht. Onze eigenste Trixie Whitley zingt de pannen van het dak met grootheden zoals Daniel Lanois, Brian Blade en Jim Wilson. Vanaf de band het podium betrad zat het meteen goed. Ze werd warm onthaald door het publiek en toen begonnen ze er aan. Ze zaten van de eerste tot de laatste noot in een drive. Daniel Lanois schud de gekste geluidjes met groot gemak uit zijn gitaar, Brian Blade speelt met heel zijn lijf de drum, Jim Wilson liet zijn baslijntjes mooi vermengen met de drum en Trixie liet onze haren recht op staan met haar stem. Het is waar genoegen om deze artiesten aan het werk te zien. Ze zijn met voorsprong de beste muzikanten die ik live heb gezien. Brian Blade drumde zo goed dat je je soms afvroeg of hij geen acht armen had. Black Dub speelde voornamelijk eigen nummers maar Lanois had ook een paar eigen nummers mee zoals “The Messenger” en “The Maker”. He publiek was lovend voor de band. Toen de band werd voorgesteld kregen ze allemaal (Trixie het grootste natuurlijk) een overdonderend applaus. Voor mij was dit het beste optreden van 2011 en ik hoop deze band nog een paar keer live te mogen zien.


Het Gent Jazz festival was wederom een schot in de roos. Dit jaar was er een nieuw bezoekersrecord met zo’n 38 000 mensen die de weg vonden naar de Bijloke. Hopelijk kunnen ze volgend jaar weer voor zo’n prachtige affiche zorgen maar daar heb ik het volste vertrouwen in.

PS: Het viel mij ook op dat er verschillende “bv’s” rondliepen. Zo zat Quicky in het publiek bij Black Dub en stond Nic Balthazar plots voor mijn neus bij Morcheeba.

Foto's: Thomas Verfaille

Gisteren ben ik voor het 2de jaar op een rij naar het Gent Jazz festival geweest. Ondanks dat het een Jazz festival is stond er gisteren een folkavond op het programma. Het was een ontzettend goeie affiche met Agnes Obel, Absynthe Minded en Angus & Julia Stone.

Net zoals vorig jaar vond het festival plaats in de Bijloke, maar dit jaar waren een paar veranderingen. De ingang is anders en de tent is vergroot en ga zo maar door. Gelukkig was de blauwe loper wel nog altijd van de partij. Het viel wel op hoeveel volk de weg naar Gent had gevonden. Het was meteen al koppen lopen zowel binnen als buiten de tent.

De avond begon met Agnes Obel. Het concert is wel eerst zo’n 15 minuten later begonnen dan normaal omdat nog niet iedereen op het festival terrein was. Even later kwam Agnes dan toch op het podium samen met een celliste. Ze maakte een nogal schuchtere indruk, maar was desondanks toch enthousiast. Ze speelde mooie luisterliedjes die door jong en oud werden gesmaakt. Terwijl zij haar vingers op het klavier liet dansen vermengden de warme klanken van de cello zich met de hete lucht. Tussen de nummers door sprak Obel het publiek af en toe aan in een toch wel gebrekkig Engels. Het was voor haar de eerste keer dat zo voor zo’n grote tent speelde. Ondanks een lichte verkoudheid bezorgde ze ons een mooie opener van de avond. Na haar show kreeg ze nog een gouden plaat wat staat voor 15 000 verkochte platen in ons Belgenlandje. Agnes was duidelijk overdonderd maar dankbaar.


Het 2de optreden was er 1 van Absynthe Minded die een thuismatch speelden. Ze hadden het publiek al snel op een hand. Bijna bij elk nummer klapte het publiek mee en velen zongen mee met de hits zoals “Envoi” en “Moodswing Baby”. Onder de fans waren vele tienermeisjes die mee stonden de dansen maar ook de “oudere” garde moest niet onder doen. Absynthe Minded wisselde rustige en energieke nummers af maar er werd zeker een feestje gebouwd. Het mooiste nummer van de set was naar mijn mening toch “Moodswing Baby”, dat door velen ook werd meegezongen. Na het optreden in de warme tent zorgde de frisse avondlucht voor verkoeling.


De laatste artiesten die het podium betraden waren Angus & Julia Stone. De Australische broer en zus konden met hun aparte stemgeluid het publiek laten genieten van mooie folkliedjes. Zowel Julia als Angus waren in trek bij verschillende fans. Als iemand JULIA riep werd dat al snel gevolgd door ANGUS! Julia had ook een paar woordjes Nederlands geleerd. Haar heel platte, maar perfect uitgesproken “Oe ist?” werd met luid applaus onthaald net als haar iets minder perfecte “Jullie zijn fantastisch!” Broer en zus hadden ook een mooi decor meegenomen. Overal op het podium stonden lichtjes en hoog boven onze hoofden zagen we een sterrenhemel met een glanzende maan. Het was een heel mooie afsluiter.


Het vernieuwde Gent Jazz is met verve geslaagd. Een heel leuke avond met een resem prachtige artiesten. Ik kijk nu al uit naar Black Dub! Tot de volgende!

Foto’s: Thomas Verfaille

Op woensdag 11 mei trok ik voor de tweede keer in korte tijd naar de Handelsbeurs. De eerste keer ben ik gaan kijken naar Johan Verminnen, waar jullie nog een verslagje te goed van hebben, en deze keer ben ik naar Eva De Roovere gaan kijken. Dit optreden was zonder stoeltjes dus was ik best wel benieuwd naar de zaal.

Eenmaal aangekomen had ik het gevoel dat de zaal veel kleiner was doch hij had nog niets aan gezelligheid ingeboet. We stonden zelfs iets dichter bij het podium denk ik. Het leuke aan zo’n kleine zaal is dat je sowieso dicht bij de artiest staat.


We hadden de zaal nog maar net betreden of Eva en de band kwamen het podium op. Tijdens deze avond maakten we kennis met haar nieuwe cd 'Mijn Huis'. Bijna bij elk optreden waar ik naar toe ben geweest is er altijd wel één muzikant die er boven uitsteekt. Deze keer was dat de saxofonist. Ik ben niet echt een Jazz liefhebber, maar wel een liefhebber van het instrument saxofoon. Het heeft een heel warme klank.

Eva speelde vooral nieuwe nummers maar ook gouwe ouwen zoals ‘Zoals in dat ene liedje’ passeerden de revue. Er hing een toffe sfeer die werd begeleid door de zwoele saxofoondeuntjes. De deuntjes pasten perfect in de warme zaal. Eva had een zomersjurkje aangetrokken, maar ook zij liet weten het warm te hebben.

De Roovere is bekend als Nederlandstalige artieste, maar op haar nieuwe cd staan er 2Franstalige nummers. Tijdens het concert speelde ze 3 Franstalige nummers waarvan het catchy ‘Chocolat’ mij het meest is bij gebleven.

Het mooiste nummer van de avond was tevens het laatste nummer. Een verlengde versie van ‘Zoals in dat ene liedje’. Ik kon de tekst mee zeggen/zingen.:) Het toppunt was een supermooie saxofoonsolo die spijtig genoeg een beetje verstoord werd door de pianist.

Na het concert signeerde Eva nog in de foyer. Ik heb de nieuwe cd gekocht en natuurlijk ook laten signeren. Het is mijn eerste gesigneerde cd en heeft wel iets speciaals. :) Misschien dat er nog een paar bij komen.

De setlist, voor zover ik hem kan herinneren, staat hieronder in willekeurig
volgorde.

Setlist
1) De Jager
2) Zoals In Dat Ene Liedje
3) Chocolat
4) Ik Ga Op Reis
5) Slaapt De Zon
6) Antwerpen
7) Au Coeur Au Corps
8) Elegie
9) Mijn Huis
10) De Keizer Van De Nacht
11) Fantastig Toch
12) Rechttoe Frontaal
13) Laat Me Je Lied Zijn
14) ...

Foto door Edwin Houdevelt

A trip to London is not complete without a stop at the famous West End. I had never seen a musical, except for maybe in movies like Sweeney Todd: The Demon Barber Of Fleet Street, so I was really excited about seeing one.

When you walk in West End you are greeted by big neon lights and advertisements but one theatre really catches the eye: Dominion Theatre. Above the entrance is a statue of late Freddie Mercury in his typical Wembley pose. For the past nine years the musical ‘We will rock you’ has been playing there and I went to see it. The musical was written by Ben Elton together with Brian May and Roger Taylor. It stars Ricardo Afonso as Galileo Figaro and Sarah French-Ellis as Scaramouche.



A big crowd had already formed in front of the theatre when we arrived and five minutes later the doors opened. We had good seats in the middle part of the stalls. Although nothing had happened the curtain and stage immediately drew the attention of the audience. At last the lights were dimmed and show started.

The audience was dropped in the middle of story. We are not given a real date nor place. The only thing we know is that the story is set 300 years in the future and earth is now called Planet Mall. Rock ‘n Roll music has died and everything, including music, is controlled by the government. Everyone is turned into Ga Ga kids but there are a few people who resist. One of them is Galileo Figaro, a man who says he hears voices in his head. Another person is called Scaramouche. She’s a very strong-willed and individual young woman. The two of them are captured by the government and they decide to escape together. Once on the streets they run into a couple who are members of a group of outlaws who call themselves “The Bohemians”. The man is called Britney Spears and the woman is called Meat Loaf. At first the couple is a bit suspicious but the man thinks that Galileo is “The Dreamer”. In the history of the Bohemians it has been foretold that Rock ’n Roll will be brought back to life by “The Dreamer”. They test him and when he passes their test they take Galileo and Scaramouche to their hideout called “The Heartbreak Hotel”. From there on Galileo is informed about the history of the Bohemians but the hideout is attacked by the government and the only people who can escape are Figaro and Scaramouche. Britney Spears even dies trying to protect him. Now Galileo and Scaramouche have to save the world …

I really loved the musical as a Queen fan. Most of the hits were in the show and there were a lot of musical references. I’m afraid not everyone in the audience understood all the references but if you did it was hilarious. I was impressed by the vocal capacities of the actors/singers. The climax of the show is when everybody on stage and the audience sang “We Will Rock You” together. It was fun that the show was a little bit interactive. The atmosphere was great but at the end of the show it felt like you were in a sauna. Air-conditioning wouldn’t be the worst idea.

We found coolness outside and people started to give their opinions about the show. Some people really liked other didn’t so. In general the criticism was positive. As I see it the musical was a great experience. The advertisements were right! It certainly was a mind-blowing performance. I would love to see another musical in West End but the price could be a drawback.




Photo's:
Top: http://www.flickr.com/photos/metropol2/117971761/
Bottom: http://www.londontheatrebookings.com/show/we-will-rock-you/

Op 30 Maart werd de Capitole te Gent ondergedompeld in een Middeleeuws spektakel. De Vlaamse versie van Spamalot, de succesvolle musical van Monty Phyton, had namelijk zijn tenten daar opgeslagen.

In 2011 ging ik voor het eerst naar een musical en dan nog in het West End te London maar nu ging ik wederom naar een musical. Stel je voor! 2x op zo’n korte tijd. Ik ben nu niet een echte musicalliefhebber maar deze musical zou zowel liefhebbers als musicalleken aanspreken. Met het verstand op nul en geen idee wat er stond te gebeuren trok ik naar Gent.

Het verhaal is voornamelijk gebaseerd op de Monty Phyton film “The Holy Grail”. Zo kregen bekende scènes zoals ‘The Black Knight’, ‘The Killer Rabit’ en ‘French Taunting’ een Vlaams jasje. Daarnaast waren er ook vele kwinkslagen naar het Belgische Showbizzlandschap. Zo werden wij alvorens de show van start ging aangesproken door de regisseur himself, Stany Crets. Deze gaf ons een paar tips mee en melde ons dat hoesten wel was toegestaan aangezien Jan Decleir niet mee deed. Vele andere BV’s passeerden ook nog de revue zoals K3, De Joeri en Stany Crets zelf.


De cast bestond uit vele bekende acteurs waarvan de meesten nog niet zoveel of totaal geen musicalervaring hadden. Koen Van Impe schitterde als Koning Arthur en werd bijgestaan door onder andere Walter Baele, Jan Van Looveren, Jonas Van Geel, … Walter Baele had duidelijk research gedaan en wist voor welke zaal hij stond. Hij haalde namelijk bij verschillende personages zijn beste Gents accent boven. Dit werd natuurlijk gesmaakt door het publiek! Jan Van Looveren maakte dan weer furore met zijn stem. Zijn, ietwat diepe, stem had een mooi effect en Van Looveren bewees dat hij best wel kon zingen. Jonas Van Geel was de “ontdekking” van de avond. Hij schittert nu in ‘Tegen De Sterren Op’ als Erik Van Looy maar ook op het podium liet hij iedereen schuddebuiken van het lachen. De vreemde eend in de bijt was Ann Van Den Broeck. Deze dame is namelijk een bekende naam in het Vlaamse musicallandschap. Zij was de enige met een echte geschiedenis in dit wereldje en dit was ook duidelijk te merken door haar impressionante vocalen.

Er werd die avond in Gent veel afgelachen en het was volgens mij inderdaad wel 1 van de gekste musicals die ooit in Vlaanderen gespeeld heeft. Stany Crets heeft een leuke show in mekaar gestoken en mag dit nog meer doen. Dit soort musicals heeft zeker nog een toekomst voor zich!



Foto's:
Bovenaan => © Luk Monsaert
Onderdaan => www.cuttingedge.be

Gisteren ben ik naar mijn 2de concert van 2011 geweest. Op relatief korte termijn werd ik uitgenodigd door Bart om het 2de concert van Cherry Sunburst bij te wonen. Het evenement vond plaats te Zwijnaarde in jeugdhuis Chaos.

Meeste dingen verliepen net als de vorige keer. We moesten ons haasten om op tijd daar te geraken maar toen we er eenmaal waren bleek dat we nog een zee van tijd hadden. De bandleden waren natuurlijk wat zenuwachtig (de een al wat meer dan de ander ;) )

Toen we aankwamen in het jeugdhuis was er nog een band aan het spelen. Ik ben er nog altijd niet over uit of ze nu probeerden muziek te maken of niet. Op een grappige versie van Barbie Girl na valt er weinig goeds te zeggen dus hou ik wijselijk mijn mond.

Vervolgens installeerde Cherry Sunburst zich op wat een iets te "klein" podium bleek te zijn. Door het vele volk dat al op het podium stond was ik niet langer nodig als roadie. Deze avond was ik enkel bandfotograaf.

De band opende met een eigen nummer getiteld '' Disco’s open for penguins tonight“. Daarna werd 'Come Together' nieuw leven ingeblazen. Enkele enthousiastelingen zongen het refrein vrolijk mee. Hierna klonk wederom een eigen nummer in de zaal. Het eerbetoon aan Pink Floyd kon natuurlijk ook niet ontbreken. Cherry Sunburst begon met Time en liet het dan overvloeien in Breath, nog zo'n Pink Floyd klassieker. Het volgende nummer was een cover van Creep het bekende Radiohead nummer. Het concert werd afgesloten met een eigen versie van 'Maggot Brain'. Het was een redelijk lauw publiek dus er volgden geen bisnummers.

Het optreden was veel beter dan het 1e op Eraspop. De band had meer zelfvertrouwen en het ging veel vlotter (op de babbels tussendoor na ;)). Het volgende optreden staat gepland voor 29 april: 'Dada Rock' Allen komen zou ik zo zeggen!

Setlist

Disco’s open for penguins tonight

Come together

Extended banality of life itself

Time – Breathe

Creep

Maggot Brain

One of the most famous restaurants in London is the Hard Rock Cafe. The first and original Hard Rock Cafe where it all began is situated nearby Hyde Park. You can have a nice walk in the park and have lunch at the Cafe. It’s in walking distance of the park. After the restaurant in London opened other Cafes were built in Amsterdam, Gran Canaria, ... Because it’s so famous you should better make a reservation or else it you could spend most of the time waiting to get in.

Inside heaps of big screens entertain the guests. Music clips of old and new artist are showed and their music echoes around the room. Against the walls you can see guitars, outfits, LP’s, ... from all sorts of artists. They donated some of their possessions and over the years the Hard Rock Cafe has built up quite a collection. The menu isn’t that big but doesn’t really matter because you don’t go there for a five star meal. A hamburger and some chips are all you need! The waiters are really friendly and the food is served quickly. After you have enjoined your meal you can have a look at the impressive gallery. One of the show-pieces is a Jimi Hendrix guitar but everyone will find something of their choice. Don’t forget to visit the building next to the Hard Rock Cafe. You can find a little museum and a shop there

The Hard Rock Cafe is a nice restaurant to have a quick meal and the atmosphere is great. It’s must see for all the music fans out there!


Source: http://imaginepeace.com/archives/7174

Gisteren maakte ik de verre verplaatsing naar de West-End van Eke-City voor een optreden van JackoBond. Het evenement vond plaats in CC Nova, de grootste zaal van onze metropool. Ik had nog nooit voet gezet op deze grond en was dus heel nieuwsgierig.

Terwijl ik de foyer binnen wandel ontwaar ik meteen een bekend gezicht. Mijn leerkracht Frans had blijkbaar ook de weg naar CC Nova gevonden. Na een kort gesprek zochten we de zaal op. De zaal bestond uit een hoger gelegen verdiep, een tribune en 3 rijen stoelen. Ik zat op de derde rij stoelen dus heel dicht bij het podium.

Het duurde niet lang vooraleer de lichten gedoofd werden en JackoBond het podium betrad. Het eerste nummer werd in het halfduister gebracht al ben ik niet zeker of dit wel de bedoeling was. Over heel de show gezien ben ik niet zo tevreden over de belichting. Het was vaak aan de donkere kant op het podium maar verdere stoorde ik er mij niet zoveel aan.

JackoBond stelde hun nieuwe cd voor die de naam 'Als Ik Van U Was' meekreeg. Net zoals bij de eerste cd waren meeste liedjes vrolijk en hadden ze grappige teksten waarin iedereen zich wel kon vinden. Het gebruik van tussentaal versterkt dit gevoel nog meer.

Tussen de nummers door kon er ook een gezellige babbel van af. Riet Muylaert, de zangeres van de groep, vertelde verhaaltjes, mopjes, ... Zoals in bijna elke voorstelling werden er foto's getrokken en ook Riet zelf trok een foto om dit gedenkwaardige concert vast te leggen op gevoelige plaat.

De band straalde enthousiasme uit en het werd een vrolijke boel. Er werden bellen geblazen, gedanst, gezongen, genoten, ...

Terwijl meeste nummers van JackoBond vrolijkheid uitstralen kunnen ze ook een gevoelige snaar raken. Het laatste nummer voor de bisnummers werd opgedragen aan Yasmine die de band had leren kennen via 'Zo is er maar één'.

Naar mijn mening was het een geslaagd concert en na de West End van London ben ik nu ook al eens in de West End van Eke-City geweest. ;)

Setlist

1. Alsof


2. Ik wou


3. Ochtendzoen


4. Geen held


5. Vergeet mij


6. Ni veel nodig


7. Gij warmt vlug op


8. Wij dat is gij en ik


9. Salut en tot ziens


10. Krokodillentranen


11. Ik pak haar vast


12. Als ik van U was


13. Later


14. Wanneer valt de eerste sneeuw


15. Groot feest


16. Merci


Bis

17. Iedereen is hier vrolijk


18. Lalala

Foto: Copyright Sterrennieuws, getrokken tijdens de cd-voorstelling in de Roma Borgerhout

Gisteren kreeg ik nog een laat maar prachtig kerstcadeau namelijk een optreden van Trixie Whitley in het NTG. Het beloofde een intieme avond te worden met vele akoestische nummers. Vol spanning telde ik de dagen af maar het was eindelijk zo ver.

Het sneeuwtapijt dat ons de laatste weken teisterde was gelukkig verdwenen dus werd het NTG vlot bereikt. Er heerste een gezellige drukte in de foyer terwijl wij ons een weg baanden naar het balkon. Weldra zou het voorprogramma, ene Jeff Taylor, ons komen opwarmen. Het bleek om een man met een gitaartje te gaan die mij wel kon bekoren met zijn enthousiasme. Tijdens zijn nummers gaf hij zichzelf helemaal en hij amuseerde zich duidelijk. Het toppunt van zijn kleine set was het laatste nummer waarbij hij Trixie inviteerde om op de drums te komen spelen. Bij dit nummer bracht Trixie te berde dat ze in goeden doen was die dag. Wiegend over haar drum speelde ze de pannen van het dak. Na het voorprogramma volgde een klein pauze vooraleer Miss Whitley het podium weer zou betreden.

Toen de lichten werden gedoofd brak een spontaan applaus uit ook al had Trixie het podium nog niet betreden. Het stierf dan ook niet veel later uit. Uiteindelijk kwam ze toch uit de coulissen en nestelde ze zich achter de piano. Net als bij Gent Jazz was de opener van de avond I can't stand the rain/Pieces . De intro werd nog maar net ingezet of je werd al omver geblazen door de klasse die de jonge muzikante daar even etaleerde. Van links naar rechts wiegde ze mee met de melodie terwijl haar vingers over de toetsen dansten. Het beloofde een goed optreden te worden.

Tussen de nummers door sprak Trixie het publiek vaak aan. De ene keer al wat vlotter dan de andere keer maar altijd even joviaal. Ze was duidelijk onder de indruk want het was de eerste keer dat ze in het NTG was. Whitley kondigde, net als op Gent Jazz, aan dat ze vooral nieuwe nummers ging spelen. Op een stuk of 2 nummers kende ik ze wel allemaal (van horen weliswaar). Voor ze verder deed was er eerst nog wat geklungel met gitaren en pedalen waarop Trixie zich verontschuldigde door te zeggen dat ze het nog gewoon moest worden. Ze speelde voornamelijk elektrische gitaar ipv akoestische. Net als haar vader, Chris Whitley, maakte ze gebruik van een bord dat ze als drum gebruikte tijdens het spelen. Als je haar bezig zag was het duidelijk dat er een Whitley bezig was. Dezelfde bezetenheid, liefde en energie die ze uitstraalt tijdens het spelen. Bij elk nummer stampte ze ook mee met haar voeten. De vraag is of haar hakken het wel overleefd hebben? ;)

Meestal stond ze niet alleen op het podium. Ze had Kas Longman meegepakt en hij verzorgde de 2de gitaar. Hij zorgde eigenlijk vooral voor de galmende slide guitar. Tijdens een gezellige babbel tussendoor verbaasde Trixie er zich over dat het publiek zo stil was. Ze vond het best wel fijn want de laatste tijd speelde vooral in iets ruigere Rockcafés. Ze had het gevoel of ze net in haar living aan het spelen was. Jeff Taylor werd er even later nog eens bijgeroepen voor een impressionant a capella nummer. Trixie en Jeff gebruikten enkel ledematen en vocalen en zetten een geweldige sfeer neer. Het nummer I'll breath you in my dreams werd herbegonnen omdat Trixie het verkeerde stuk tekst begon te zingen. Het publiek kon het niets schelen en amuseerde zich kosteloos. Ze nam haar boekje met teksten er bij en speelde het daarna vlekkeloos.

Vele nummers werden ook opgedragen aan verschillende mensen zoals haar moeder, haar vader, Daniel Lanois en een zekere Bram die bij deze ook zijn nieuwjaarsgeschenk heeft gekregen. De avond werd afgesloten met Strong Blood. Een lied voor haar ouders. Na het gebruikelijke bis kwam Trixie nog eens terug en speelde ze nog Crawl; en Jeff Taylor werd er nogmaals bij gehaald. Beide muzikanten hadden blijkbaar net een band opgericht die werd omschreven als een 2 man/boy/girl band. Wederom kroop Trixie achter het drums en blies iedereen omver. Ook voor haar was het een toffe avond en ze bedankte het publiek daarvoor. Als wederdienst kreeg ze een welverdiend applaus dat de avond afsloot.

Er heerste een heel intieme sfeer en Trixie toonde aan dat ze haar instrumenten volledig beheerst. Ik kan zeggen dat dit het beste concert van 2010 was! Op naar vele volgers.

Een dappere poging voor de setlist. ;)
Setlist
I can't stand the rain/Pieces
I'd rather go blind
I'll breath you in my dreams
Danger Mind
Hotel No Name
Strong Blood
...

Bis
Crawl

Ooit … heel er lang geleden ben ik eens naar een concert geweest van Marina & The Diamonds. Ik bericht hier slechts zo laat over omdat de vele verplichtingen mij de laatste tijd om de oren vlogen. Ondanks alles heb ik dan toch een gaatje kunnen vinden om dit verslagje te schrijven.

Ik weet het nog als de dag van toen. Het was op een koude Novemberavond en we stonden voor één van de koudste winters ooit. Koning Winter zou nog een hele tijd met zijn sneeuwbol zitten schudden zodat het hele land al spoedig onder een glanzend wit tapijt van kristal zou liggen. Met enigszins verkleumde handen kwamen wij aan in het café van de Vooruit, een concertzaal uit die tijd, waar ons gezelschap nog wat werd uitgebreid. Eenmaal aangekomen in de zaal was het voorprogramma, Hollywood Kill, reeds begonnen aan hun set. De nummers die we te horen kregen werden niet echt gesmaakt. Een man en een vrouw die op een synthesizerbeat wat stonden te zingen was niet waar we voor betaald hadden. Na het concertje knikten we alle drie van neen en hoopten we dat Marina snel het podium zo betreden. Helaas werd ons geduld duchtig op de proef gesteld.


Maar toen de eerste noot door de zaal galmde was dit al snel vergeten. Marina had een nogal "speciaal" pakje aan wat we al gewoon zijn van haar. Ze staat bekend voor haar sterke stemgeluid en ze loste de verwachtingen tijdens het optreden vlotjes in. De ene hit na de andere passeerde de revue en het publiek werd vaak betrokken tijdens de show. De liedjes zijn dan ook ware meezingers! Naast de ijzersterke muzikale performance werd het ook een spektakel met veel showgehalte. Terwijl Marina zich als een volleerd drama queen in allerlei verleidelijke pose kronkelde werd op het plafond een waar lichtspektakel geprojecteerd. Tijdens een puur instrumentaal intermezzo verdween Marina even om daarna in een prachtig wit-zwart jurkje weer tevoorschijn te komen. De show (en Marina) werden des te appetijtelijker.

De bisnummers heb ik helaas moeten overslaan wegens een plots moment van ziekte maar zonder veel erg gelukkig. De "hoofdshow" heb ik kunnen zien en ik heb er met volle teugen van genoten. Dit smaakt naar meer! Toe we eenmaal bij de auto waren aangekomen lag er al een klein sneeuwtapijt te Gent. Een voorproefje zo bleek later.

Na al die tijd is mijn verslagje dan toch afgeraakt. Laten we hopen dat ik de volgende keer er ietsje minder lang over doe. ;)

Setlist

Family jewels
The Outsider
Girls
17
Are you satisfied?
Rootless
Hermit the frog
Gothic Instrumental
I'm not a robot
Obsessions
Jealousy (new song)
Oh no!
Shampain
Mowgli's Road
Gothic Instrumental II
Guilty

Bis

Numb
Hollywood



(Foto: Copyright Cutting Edge)

November is begonnen! De eerste Black Dub plaat is mijn bezit, de volgende Buurman is ook uit en het eerste concert is achter de rug. Zondag trok ik richting Gent want de mannen van Tindersticks zouden komen. Het is was tevens mijn eerste keer in de Concertzaal van de Vooruit. Een geheel nieuwe wereld werd aan mijn geopenbaard.

In bar koud weer wandelden we door de straten van Gent. Eenmaal aangekomen in de Vooruit deed de chauffage zijn werk goed. We stapten de concertzaal binnen en gingen eens op inspectie. Eerst de benedenverdieping en daarna ook eens het balkon. Het balkon beviel ons zo dat we bleven staan. Er was minder volk en je kon alles goed zien. Je kon zelfs af en toe eens hurken (best wel een aangename luxe als je het niet gewend bent van heel de tijd recht te staan).

De man die het voorprogramma verzorgde was ene David Kitt. Een man van wie ik nog nooit gehoord had maar blijkbaar was hij al een tijdje het voorprogramma van Tindersticks. De heren waren zelfs zo gesteld op hem dat hij in de band werd opgenomen. Hij betrad het podium met een akoestische gitaar in de hand en begeleid door een drummer. Als je akoestisch speelt ben ik al half gewonnen, goed punt dus voor Meneer Kitt. Hij speelde zo'n halfuurtje. Best aardig nummers maar niets speciaals. Ik vond het geroezemoes wel jammer. Die jongen doet ook maar zijn best (en het was niet slecht ofzo).

Uiteindelijk betraden de mannen van Tindersticks zelf het podium. Het geroezemoes stopte. Het werd een heerlijk sfeervol concert. Voor de mensen die Tindersticks niet kennen. Bij die mannen draait het niet om de lyrics maar om de sfeer die ze neerzetten. Ze gebruiken daarvoor allerhande instrumenten zoals gitaren, drum, piano, saxofoon, cello, tamboerijn en zelfs een triangel (die mannen hebben het dus echt een nut gegeven!). Maar het instrument dat mij het meest opviel was toch het schudei. In een bepaald nummer was er een schudeispeler en ik dacht:"Een zielsverwant!". Normaal gezien probeer ik altijd een setlist te voorzien maar ik ken geen enkele naam van hun nummers om eerlijk te zijn. :) Zoals eerder al gezegd is de sfeer belangrijker.

Ze speelden en resem prachtige nummers en kwamen nog 2x terug voor bisnummers. Het was een magische avond!