Het was vandaag een druilerige dag als we het zacht uitdrukken. Om het wat directer te zeggen: "Het goot de godganse dag!" Meestal nog toen ik net naar buiten moest maar ik liet het niet aan mijn hartje komen en zong:

I'm singing in the rain
Just singing in the rain
What a glorious feelin'
I'm happy again
...

Even een kleine bedenking maken. De mensen die mijn blog zo'n beetje volgen weten dat ik geen fan ben van het zomeruur maar nu komt het winteruur daar ook bij. Wat is er mis mee zullen verschillende mensen denken? Je mag toch een uurtje langer slapen? Maar een paar dagen later zitten ze wel allemaal te zagen dat het zo vroeg donker is. We hebben het wel zelf een uur vroeger donker gemaakt! Ik ben tegen het zomeruur en het winteruur ook al is het voor minder energieverbruik. Er hangen teveel nefaste gevolgen aan vast.

De zon scheen dus besloten mijn broer en ik nog eens badminton te spelen. Na een tijdje merkte ik op het veld (de tuin dus) iets op. Toen ik de eerste keer keek leek het op een stuk van een dier. Er zaten insecten op die het langzaam aan het wegvreten waren. Toen ik voor de tweede keer ging kijken, uit nieuwsgierigheid, bleek het om een piepklein muisje te gaan. Naar alle waarschijnlijkheid ging het om een veldmuis. Het was zo zielig. Zijn overschot werd zomaar opgepeuzeld door een paar lelijke insecten. Het is maar een vieze bedoening die voedselketen. Meteen werd er een kat als schuldige aangewezen want er lopen er hier veel rond. Bovendien heb ik nog nooit een parkiet of een hond een muis zien doden. De veldmuis, die Fido werd gedoopt, kreeg een nieuw plaatsje tussen de planten waar even later een ander insect hem begon op te peuzelen.

Toen we het spel gestaakt hadden kwam even later een kat de tuin binnengewandeld. Hij sloop net als een tijger door het gras. Ik stond op het punt hem weg te jagen tot hij zelf besloot er vandoor te gaan. Dat hij de volgende keer zijn lijken maar ergens anders dumpt.

Christopher McCandless was een prille twintiger die met succes zijn universitaire studies had afgerond. Zijn ouders, allebei welgesteld, hadden zoals iedereen verwacht dat Chris in hun voetsporen ging treden en een mooie job zoeken. Chris zag dit niet zitten.

Hij was de materialistische samenleving kotsbeu. Hij wou vrij zijn. Zonder van iemand afscheid te nemen vertrok hij met een minimum aan middelen de wildernis in. Hij wou terug naar de oerbasis van het bestaan.

Voor zijn vertrek doneerde hij al zijn spaargeld, zo’n 24 000 dollar, aan oxfam. De rest van zijn geld verbrande hij. Hij vertrok in zijn ouwe Datsun richting de wildernis. Korte tijd later verloor hij zijn Datsun door hem verkeerd te parkeren. De auto werd opgeslorpt door de zee. Geen bezwaar vond Chris. Nu was hij nog afhankelijker van de natuur.

McCandless liftte van punt a naar punt b en ontmoette talrijke mensen. Soms bleef hij even bij hen maar na een tijd vertrok hij altijd weer. McCandless had ondertussen zijn naam al veranderd naar Alexander Supertramp. Hij wou niets meer te maken hebben met zijn familie. Velen van de mensen die Chris ontmoette waren toch ongerust. Ze vroegen zich af of hun ouders wisten waar hij was. Telkens ontweek hij de vraag.

Zijn tocht ging verder maar nu had hij een doel hij wou naar Alaska. McCandless is er uiteindelijk ook geraakt. Meer dan de kleren op zijn rug, een geweer en wat voedsel had de avonturier haast niet bij. De man van wie Chris zijn laatste lift kreeg gaf hem na lang aandringen nog een paar laarzen mee.

Chris trok een riviertje over en vond een leegstaande bus die werd gebruikt door jagers. Dit werd zijn slaapvertrek. Hij had een boek waar in stond welke planten eetbaar waren en een papiertje waar op stond hoe je vlees moest conserveren. Hij kon een eland doodden maar het conserveren was mislukt. Hierna was Chris heel boos op zichzelf. Hij moest proberen overleven op planten. Chris verzwakte langzamerhand. Hij pakte zijn spullen en wou terugkeren om te herstellen maar de rivier was gestegen. Toen McCandless de rivier overgetrokken had was hij half bevroren geweest.

Korte tijd later overleed hij. Later is gebleken dat Chris even verderop zich via een kabel over de rivier had kunnen trekken. McCandless was zo koppig geweest om geen kaart te gebruiken. Hij had een kaart gebruikt dan had hij zichzelf misschien nog kunnen redden. Het laatste wat McCandless geschreven heeft stond op de achterkant van een blad dat hij uit één van zijn lievelingsboeken had gescheurd: "I HAVE HAD A HAPPY LIFE AND THANK THE LORD. GOODBYE AND MAY GOD BLESS ALL!"Christopher McCandless werd 24 jaar.


Dit is de laatste foto ooit gemaakt van Christopher McCandless. Hier zit hij voor The Magic Bus

De exacte doodsoorzaak is niet geweten maar waarschijnlijk heeft hij een verkeerde plant gegeten of is hij verhongerd. Een paar maand later werd zijn lichaam, dat nog amper 30 kilo woog, gevonden door jagers. Zijn reis heeft hij gedocumenteerd in zijn dagboek.

Ondanks dat hij nog heel jong gestorven is denk ik dat hij de korte tijd dat hij “vrij” was het gelukkigst was tijdens zijn hele leven. Hij is gelukkig gestorven. In de woorden van Teeuwen & Smeenk: “ Hij stierf veel te vroeg maar hij had geen berouw. Hij had met zijn leven gedaan wat hij wou.”

Jon Krakauer heeft een boek geschreven over het leven van Mccandless. Het boek is een paar jaar later verfilmd geweest door Sean Penn. Emile Hirsch nam de hoofdrol voor zijn rekening. Eddie Vedder verzorgde de soundtrack.

Weergoden hebben mijn gebeden aanhoort. De hittegolf is niet meer(althans voorlopig).

Deze nacht kon ik geen oog dicht doen door de warmte. Het was gewoon bakken in mijn kamer. Rond 4u had ik het geniale plan om mijn deur open te zetten. De verluchting deed me goed en ik heb uiteindelijk dan toch nog de slaap kunnen vatten.

Toen ik opstond en zag dat het min of meer bewolkt was was ik zoooo blij! De temperaturen zijn aangenaam maar niet drukkend. Zo hoort het zijn.

Om af te sluiten nog een griezelige anekdote over gisteren. Ik kreeg namelijk te horen van mijn vader dat verschillende vogels van mijn buurman de pijp aan Maarten hadden gegeven. De bovenste rij vogels waren allemaal gestorven en de eieren die ze hadden gelegd waren gekookt. Het was ongeveer 40°C in da vogelkot.

De warmste dag van het jaar is aangebroken. Het is veel te warm naar mijn zin. Ik weet dat ik nu als een zaag klink. In de winter is het te koud en in de zomer te warm. Toch het klopt volgens mij.

Gisteren ging ik samen met mijn broer gaan wandelen door de metropool(deze zomer zijn we van plan af en toe een wandeling te maken) en het was heet. Toen we vertrokken was het buiten 32°C denk ik. We liepen in een bosrijk gebied waar er bij gevolg veel bomen waren doch dit weerhield de zon er niet van de aarde en zijn bewoners te bakken.

Vandaag kon je echt geen klop uitvoeren. Warmte is aangenaam maar laten we alsjeblieft bij 25°C houden. Boven de 30°C is er voor mij een beetje over.

Ik kreeg net weer te horen dat we vanavond weer naar zomeruur overschakelen. Dat betekent dat ik weer 1 uur van mijn slaap moet inleveren (vroeger opstaan).

Ik weet dat het is voor energie enz. maar ik wil gewoon slapen. Ze hebben het recht niet om mijn slaap af te pakken. Ik slaap graag uit en dat verdomde zomeruur gooit roet in mijn eten.

Daarom heb ik besloten om dit jaar niet mee te doen aan zomeruur. Iedereen die zich geroepen voelt om mee te doen: Gaat u gang!

Vandaag is er een aardbeving geweest in Chili. Hij was 8,8 op de schaal van Richter denk ik. Daarna volgden nog een paar Tsunami's op Chili. Ondertussen staat de hele wereld op zijn kop. Elk land dat aan de Stille oceaan ligt heeft het Tsunami alarm afgeroepen. De aardbeving was zelf te voelen tot in Japan. Dit toont nogmaar eens aan dat de wereld om zeep is. Iedereen zegt dat we nu actie moeten ondernemen als we de wereld nog willen redden maar het is al te laat. Aardbevingen, Tsunami's, overstromingen noem maar op. Allemaal komen ze frequenter en in zwaardere vormen voor. Het enige wat we nog kunnen doen is het misschien nog wat afremmen.