Het was weer tijd voor de jaarlijkse afspraak met Gent Jazz. Dit jaar slechts 1 avond, maar wel een prachtige affiche met Tindersticks en Damien Rice. Ik had al het genoegen gehad om Tindersticks aan het werk te zien en dit was mij zeer goed bevallen. Heel mooie melancholische muziek met een warme sfeer. Het feit dat Damien Rice kwam was toch wel het duwtje in de rug om zeker te gaan. Enerzijds omdat de man 1 van mijn favoriet platen (O) heeft gemaakt en anderzijds omdat hij ongeveer al 7 jaar of zo niks meer heeft gedaan. Dat hij plots op Gent Jazz stond was dan ook een zeer aangename verrassing.

De toch naar Gent was nog vrij droog, wat later op de avond nog ging veranderen. We hadden besloten om Amatorski over te slaan en pas te gaan als Tindersticks opkwam. De vertrouwde blauwe loper lag al voor onze voeten en het was meteen duidelijk dat de avond uitverkocht was. Heel veel volk en nog erger dan vorig jaar bij Absenthe Minded.

Bij het Tindersticks concert stonden we uitstekend. Vrij dicht bij het podium op het gemak en weg van de drukte. De "Tinderstickies" speelden een heel mooie set met een paar hoogtepunten als Stuart Staples zich volledig liet gaan tijdens een nummer. De sfeer was goed en je werd meegetrokken in het klankenspel van de Britten. Net als in de Vooruit was er een zekere magie tijdens het concert. Na hun set kregen ze een welverdiend applaus van de zaal.

Even tot rust komen met een drankje en dan terug naar onze plek voor Damien Rice dachten we. Mooi mis! Iets drinken konden we wel maar terug geraken was Mission Impossible. Er stond al teveel volk in de tent dus stelden we ons ergens in het midden van de tent om dan stelselmatig naar achter gedrukt te worden door het overvloedig aanwezige plebs. Gelukkig kwam Damien Rice even later op en nam de ergernis even weg. Toen kreeg ik het zo op mijn heupen dat ik de tent verliet en tot de conclusie kwam dat men de watersluizen had open gezet boven Gent. Uiteindelijk hebben we dan een plekje gevonden langs de zijkant van de tent net naast de laatste tribune. Het was er droog en rustig. Perfect dus!

We konden Damien niet zo goed zien maar dat was bijzaak. We stonden op ons gemak en konden alles goed horen. Nu was het genieten geblazen met de prachtige muziek van de heer Rice. Hij speelde veel "klassiekers" zoals 'Amie' en 'I Remember'. Een prachtig moment was bij het nummer 'Volcano' waarin hij het publiek liet meezingen. Er werden drie delen gemaakt en elk zong zijn stuk van het nummer om dan uiteindelijk in een mooie harmonie samen te komen onder leiding van dirigent Damien Rice. Kippenvel moment! :D Buiten goot het dat het geen naam heeft. Ik staarde naar de regen die verlicht werd door een nabije lamp terwijl ik de woorden meelipte bij zowat elk nummer. Ha, het geluk zit toch soms in kleine dingen.

Ondanks dat het in het begin een wat moeilijke bevalling was heb ik met volle teugen genoten van dit concert en staat het ook heel hoog in mijn lijstje van beste concerten. Die melancholische liedjes en dan naar de regen staren. Het klopte gewoon!

Dit verslagje is voor Lien omdat ze er gisteren niet bij kon zijn. ;)

Gisteren werd in het druilerige Gent de laatste avond van Gent Jazz in gang gezet. De festiviteiten begonnen al om 16u30. Ik kwam rond 18u30 het terrein op waar de vertrouwde blauwe loper ons al opwachtte.

Het begon net te regenen toen we aangekomen waren dus besloten we even te schuilen wat best al een uitdaging was want vele andere stonden ook al te schuilen. Ondertussen was de groep Red Snapper al bezig aan hun optreden. Het probleem was dat het volume veel te luid stond. Heel aan de andere kant van het terrein was het nog te doen naar mijn mening. Ik was verbaasd dat de mensen in de tent het konden volhouden. Over de eigenlijke muziek kan ik mij niet uitspreken door dat het geluid te indringend was. Tijdens hun optreden besloten we maar de Bijloke te verkennen. Toen er dan plotseling een regenbui met windvlagen opdook gingen we toch maar weer schuilen.

Het voorlaatste optreden van de avond werd gebracht door Morcheeba. Een groep die ik niet kende dus konden we evengoed een kijkje gaan nemen. Deze keer was het geluid wel te doen en de muziek was best te pruimen. De zangeres, Skye Edwards, had een mooie zwoele stem wat een voor een leuk contrast zorgde met het gure buitenweer. De band heeft ook een DJ. Iets wat mij normaal gezien niet echt aanspreekt maar hier paste het wonderwel. De nummers waren vaak nogal poppy wat mij goed bevalt. Er heerste een gezellige sfeer en er werd gedanst. Zelfs door Edwards die op hoge hakken stond. Wel een bevreemdend moment tijdens de show toen de zangeres vroeg of iemand in het publiek illegale substanties aan het roken was. Een paar potheads staken trots hun hand op. Skye vroeg of ze misschien een joint mochten hebben en een paar nummers laten stond 1 van de gasten voor het podium te zwaaien met een joint. Tot groot genoegen van de band die de joint liet rond gaan. Morcheeba is zeker een ontdekking en hun platen ga ik zeker nog eens beluisteren.


Het festival werd afgesloten door Black Dub, de band waarvoor ik mijn ticket gekocht. Onze eigenste Trixie Whitley zingt de pannen van het dak met grootheden zoals Daniel Lanois, Brian Blade en Jim Wilson. Vanaf de band het podium betrad zat het meteen goed. Ze werd warm onthaald door het publiek en toen begonnen ze er aan. Ze zaten van de eerste tot de laatste noot in een drive. Daniel Lanois schud de gekste geluidjes met groot gemak uit zijn gitaar, Brian Blade speelt met heel zijn lijf de drum, Jim Wilson liet zijn baslijntjes mooi vermengen met de drum en Trixie liet onze haren recht op staan met haar stem. Het is waar genoegen om deze artiesten aan het werk te zien. Ze zijn met voorsprong de beste muzikanten die ik live heb gezien. Brian Blade drumde zo goed dat je je soms afvroeg of hij geen acht armen had. Black Dub speelde voornamelijk eigen nummers maar Lanois had ook een paar eigen nummers mee zoals “The Messenger” en “The Maker”. He publiek was lovend voor de band. Toen de band werd voorgesteld kregen ze allemaal (Trixie het grootste natuurlijk) een overdonderend applaus. Voor mij was dit het beste optreden van 2011 en ik hoop deze band nog een paar keer live te mogen zien.


Het Gent Jazz festival was wederom een schot in de roos. Dit jaar was er een nieuw bezoekersrecord met zo’n 38 000 mensen die de weg vonden naar de Bijloke. Hopelijk kunnen ze volgend jaar weer voor zo’n prachtige affiche zorgen maar daar heb ik het volste vertrouwen in.

PS: Het viel mij ook op dat er verschillende “bv’s” rondliepen. Zo zat Quicky in het publiek bij Black Dub en stond Nic Balthazar plots voor mijn neus bij Morcheeba.

Foto's: Thomas Verfaille

Gisteren ben ik voor het 2de jaar op een rij naar het Gent Jazz festival geweest. Ondanks dat het een Jazz festival is stond er gisteren een folkavond op het programma. Het was een ontzettend goeie affiche met Agnes Obel, Absynthe Minded en Angus & Julia Stone.

Net zoals vorig jaar vond het festival plaats in de Bijloke, maar dit jaar waren een paar veranderingen. De ingang is anders en de tent is vergroot en ga zo maar door. Gelukkig was de blauwe loper wel nog altijd van de partij. Het viel wel op hoeveel volk de weg naar Gent had gevonden. Het was meteen al koppen lopen zowel binnen als buiten de tent.

De avond begon met Agnes Obel. Het concert is wel eerst zo’n 15 minuten later begonnen dan normaal omdat nog niet iedereen op het festival terrein was. Even later kwam Agnes dan toch op het podium samen met een celliste. Ze maakte een nogal schuchtere indruk, maar was desondanks toch enthousiast. Ze speelde mooie luisterliedjes die door jong en oud werden gesmaakt. Terwijl zij haar vingers op het klavier liet dansen vermengden de warme klanken van de cello zich met de hete lucht. Tussen de nummers door sprak Obel het publiek af en toe aan in een toch wel gebrekkig Engels. Het was voor haar de eerste keer dat zo voor zo’n grote tent speelde. Ondanks een lichte verkoudheid bezorgde ze ons een mooie opener van de avond. Na haar show kreeg ze nog een gouden plaat wat staat voor 15 000 verkochte platen in ons Belgenlandje. Agnes was duidelijk overdonderd maar dankbaar.


Het 2de optreden was er 1 van Absynthe Minded die een thuismatch speelden. Ze hadden het publiek al snel op een hand. Bijna bij elk nummer klapte het publiek mee en velen zongen mee met de hits zoals “Envoi” en “Moodswing Baby”. Onder de fans waren vele tienermeisjes die mee stonden de dansen maar ook de “oudere” garde moest niet onder doen. Absynthe Minded wisselde rustige en energieke nummers af maar er werd zeker een feestje gebouwd. Het mooiste nummer van de set was naar mijn mening toch “Moodswing Baby”, dat door velen ook werd meegezongen. Na het optreden in de warme tent zorgde de frisse avondlucht voor verkoeling.


De laatste artiesten die het podium betraden waren Angus & Julia Stone. De Australische broer en zus konden met hun aparte stemgeluid het publiek laten genieten van mooie folkliedjes. Zowel Julia als Angus waren in trek bij verschillende fans. Als iemand JULIA riep werd dat al snel gevolgd door ANGUS! Julia had ook een paar woordjes Nederlands geleerd. Haar heel platte, maar perfect uitgesproken “Oe ist?” werd met luid applaus onthaald net als haar iets minder perfecte “Jullie zijn fantastisch!” Broer en zus hadden ook een mooi decor meegenomen. Overal op het podium stonden lichtjes en hoog boven onze hoofden zagen we een sterrenhemel met een glanzende maan. Het was een heel mooie afsluiter.


Het vernieuwde Gent Jazz is met verve geslaagd. Een heel leuke avond met een resem prachtige artiesten. Ik kijk nu al uit naar Black Dub! Tot de volgende!

Foto’s: Thomas Verfaille

Ik had aan Lien beloofd dat ik een verslagje ging schrijven van Trixie moest ik aan kaarten geraken. Bij deze ben ik mijn belofte ook nagekomen. (Ik hoop wel dat je gaat kunnen lezen Lien :) )

Gisteren trok ik samen met Bart richting Gent Jazz waar de blauwe loper al uitgerold was. Het was best wel grappig dat we juist de dag gingen die het minst met Jazz te maken had.

De organisatie hield het begrip Jazz ook nogal ruim voor. Voor het optreden van Joe Bonamassa was er natuurlijk eerst een soundcheck. Tijdens de soundcheck speelde er ook muziek maar geen Jazz. Het was Iron Maiden die door de boxen galmden. Bart en ik hadden beiden zoiets van “ Waar is de tijd?”.


Toen kwam Joe ruim op tijd het podium op. Zijn wilde manen waren nu kortgeknipt maar de zonnebril was er wel nog. Het eerste wat ik dacht toen hij begon te spelen:” Zo luid!”. Na een tijdje werd je het volume wel gewoon en kon je gewoon genieten. Voor de mensen die Joe niet kennen even melden dat hij blues speelt. Zijn manier van spelen en zijn vingervlugheid op het fretboard deden mij denken aan Stevie Ray Vaughan en Jimi Hendrix. Het was een heel goeie en energieke set . Om een setlist moet je mij niet vragen wat ik ben niet zo thuis in het repertoire van Meneer Joe Bonamassa. Ik had nog nooit van hem gehoord voor Gent Jazz. Ik heb nu wel al 2 cd’s van hem staan die best te pruimen vallen. 1 nummertje heb ik wel kunnen herkennen Sloe Gin. Veel werd niet gezegd tijdens zijn optreden. Heel even had hij een dankwoord voor Gent. Hij vond het ook heel chique dat we zo goed voor onze bomen zorgden. Hij had al in veel tenten opgetreden maar in nog geen 1 had hij er al bomen gezien.

Na het optreden even gaan uitrusten op de festival site. Best wel nodig want net zoals op cactus begon mijn rug mij parten te spelen. De mens zit veel te veel neer. Deels de schuld van de school! Voor niets goed! De rust was welgekomen.

Zo’n 3 kwartier later was het tijd voor Trixie. Dit was toch wel het concert waar ik het meest naar uitkeek. Trixie kwam het podium op en het publiek gaf toen al een groot applaus. Zoals eerder al aangekondigd was het een speciaal project en daarvoor gaat ze zelfs een paar strijkers meegenomen. Dit gaf een heel mooi effect. Trixie leidde haar set wat in maar door een slechte micro hebben we dat stuk toch moeten missen. Ze speelde mijn favoriete liedje, Pieces, als een van de eerste. Het refrein kon ik meezingen. :) Ze speelde veel nieuwe liedjes. Na een tijdje excuseerde ze zich ook dat ze nogal repetitief begon te klinken. De nieuwe liedjes kon ik nog niet meezingen maar alle “oudere” liedjes kon ik het refrein altijd meezingen. I’d rather go blind kon ik zelf helemaal meedoen. :) Na elk liedje volgde een luid applaus. Na het laatste nummer volgde dan een overdonderend applaus. Na aanhoudend geklap kwam Trixie nog eens terug voor 1 nummertje. Ze verliet het podium weer en ik een Bart gingen al richting in de uitgang we hadden ze net bereikt toen Trixie nogmaals terug kwam. We konden alles goed zien en het frisse windje deed echt deugt. Redelijk hilarisch moment was toen Trixie tijdens dat laatste nummer de tekst even kwijt was en lachend in het plat Gents zei: “Ik ben mijn tekst kwijt gasten”. Niemand vond het erg en na een tijdje kwam de tekst al terug. Deze keer was het wel finaal gedaan.

Voor we huiswaarts keerden gingen we nog eens naar zo’n standje waar we nog affiche mochten meenemen. Die affiche prijkt nu aan mijn deur. Van Trixie kan ik wel nog een deel van de setlist samenstellen.

SETLIST TRIXIE

1) Pieces
2) I’d rather go blind
3) Next revolution
4) Hotel no name blues
5) Favorite stranger
6) Undress your name
7) Strong Blood
8) I’ll breathe you in my dreams
9) Danger mind
10) Like Ivy
11) I can’t stand the rain
12) …







(Foto Trixie door Dominique Dierick)
(Foto Joe via Google)