Dit jaar is het 20 jaar geleden dat de legendarische Freddy Mercury is overleden. Mercury overleed op slechts 45 jarige leeftijd aan aids. Zijn werk met Queen wordt nu nog altijd door jong en oud beluisterd. De meeste van hun hits kunnen door de halve wereldbevolking mee gedreund worden. Queen was 1 van de eerste groepen die ik leuk vond. Daarnaast is Freddy ook 1 van mijn favoriete zangers geworden over de jaren heen. Dit blogje is dan ook aan hem opgedragen.

Vandaag zou John Lennon 70 geworden zijn (moest hij 30 jaar geleden niet neergeknald zijn welteverstaan). Toch iets om bij stil te staan.

Gisterenavond luisterde ik naar het liedje "Wil niet dat je weggaat" van Clouseau. “Clouseau?” hoor ik al een paar mensen denken? Een grote fan ben ik niet maar ze hebben echt wel een paar mooie nummers zoals " Wil niet dat je weggaat". Maar ik ben rond de pot aan het draaien. Het komt er op neer dat ik het even moeilijk kreeg tijdens het luisteren. De tekst bracht namelijk een paar goede maar ook een paar slechte herinneringen boven. Bepaalde emoties kwamen naar boven. Als een nummer je echt kan raken is het voor mij een goed nummer.

Ik weet dat je soms twijfelt,
dat het soms niet meer gaat.
De wanhoop staat geschreven,
op je gelaat.

Je wil wel, maar je kan niet,
of toch niet helemaal.
Net of je staat te zingen,
voor een lege zaal.

Ik wil niet dat je weggaat.
Ik wil niet alleen, ik wil niet alleen.
Ik wil niet dat je weggaat.

Ik wil niet dat je weggaat.
Ik wil niet alleen, ik wil niet alleen.
Ik wil niet dat je weggaat.

Ik weet dat je soms weg wilt,
want de maat is weer vol.
Er gebeuren rare dingen
en je hoofd slaat op hol.

Je denkt wel maar je weet niet,
of je blijven zou.
Maar ik kan niet en ik wil ook niet
zonder jou.

Maar ik weet dat je soms twijfelt,
dat het soms niet meer gaat.
Want die wanhoop staat geschreven,
op je gelaat.

Je lacht wel, maar je zegt niet veel.
net of ik je in tweeën deel.
Eén helft komt niet op toeren,
de andere teveel.

Ik wil niet dat je weggaat.
Ik wil niet alleen, ik wil niet alleen.
Ik wil niet dat je weggaat.

Ik wil niet dat je weggaat.
Ik wil niet alleen, ik wil niet alleen.
Ik wil niet dat je weggaat.

Ik wil niet dat je weggaat.
Ik wil niet alleen, ik wil niet alleen.
Ik wil niet dat je weggaat.

40 jaar geleden werd op deze datum het levensloze lichaam van Jimi Hendrix in een Londense flat aangetroffen.

De precieze doodsoorzaak is nooit echt opgehelderd maar hij zou een verkeerde dosis slaapmiddelen hebben ingenomen. De pillen in Engeland waren sterker dan in Amerika. Natuurlijk is dit ook maar een theorie zoals er nog honderden op het internet circuleren.

De naam Jimi Hendrix doet bij iedereen wel een belletje rinkelen. Door zijn vroege dood is hij alleen maar populairder geworden en binnen 10 jaar zal hij nog altijd even populair zijn.

Het is ongeveer 20 jaar geleden dat Wim De Craene, 1 van mijn favoriete kleinkunstenaars, overleed. Hij stapte zelf uit het leven.

De Craene is vooral bekend van nummers zoals Rozane, Mensen van 18 (Met Della Bossiers) en Tim(geschreven voor zijn zoon Ramses). Zoals bij zovelen had hij tijdens zijn leven slechts weinig succes maar na zijn dood groeide zijn populariteit. Zijn nummers staan er 20 jaar later nog altijd en worden nog altijd beluisterd(daar ben ik het levende bewijs van).

Op 14 September 1990 stapte hij op slechts 40 jarige leeftijd uit het leven door een overdosis antidepressiva te slikken.

Gilda Radner was een Amerikaanse comédienne. Ze was getrouwd met komiek Gene Wilder met wie ze drie films draaide. Ze overleed op slechts 42 jarige leeftijd aan eierstokkanker.


Dat is op zich al heel triestig maar het was toch vooral wat Gene Wilder over haar dood zei dat mij aangreep.

She went in for the scan – but the people there could not keep her on the gurney. She was raving like a crazed woman – she knew they would give her morphine and was afraid she’d never regain consciousness. She kept getting off the cart as they were wheeling her out. Finally three people were holding her gently and saying, "Come on Gilda. We’re just going to go down and come back up." She kept saying, "Get me out, get me out!" She’d look at me and beg me, "Help me out of here. I’ve got to get out of here." And I’d tell her, "You’re okay honey. I know. I know." They sedated her, and when she came back, she remained unconscious for three days. I stayed at her side late into the night, sometimes sleeping over. Finally a doctor told me to go home and get some sleep. At 4 am on Saturday, I heard a pounding on my door. It was an old friend, a surgeon, who told me, "Come on. It’s time to go." When I got there, a night nurse, whom I still want to thank, had washed Gilda and taken out all the tubes. She put a pretty yellow barrette in her hair. She looked like an angel. So peaceful. She was still alive, and as she lay there, I kissed her. But then her breathing became irregular, and there were long gaps and little gasps. Two hours after I arrived, Gilda was gone. While she was conscious, I never said goodbye.

Hans Teeuwen en Roland Smeenk ontmoeten elkaar in een theaterschool in Eindhoven. Het klikt tussen de twee en ze besluiten samen iets in elkaar te steken. Theo Maassen een andere leerling van die school had het vorige jaar Camaretten festival gewonnen dus besluiten daar maar aan mee te doen. Het blijkt de laatste inschrijvingsdag te zijn dus schrijven ze zich in allerijl in. Na een paar keer samen te zitten hebben ze een conference van ongeveer 30 minuten. Met deze conference winnen ze Camaretten festival.

Ze besluiten hun show uit te breiden tot een volledige avondshow. De show heet Heist en heeft succes tijdens de try-outs. De show begint als volgt: “Goedenavond dames en heren, mijn naam is Hans Teeuwen, dat is Roland Smeenk en samen zijn mijn Teeuwen en Smeenk.
We doen vanavond voor u 2 nummers uit ons programma 'Heist'. Heist is een programma vol variété..., imitaties... ,motormeisjes..., onbestemde verlangens..., poëzie ach, wat losse flarden.
Het is een kleine revue, samengesteld en gebaseerd op onze eigen ervaringen.”

Na een voorstelling rijden de twee weer naar huis. Smeenk achter het stuur want Teeuwen had geen rijbewijs. Het was heel slecht weer en op een punt waar veel ongevallen gebeurden sloeg het noodlot toe. Door de sterke wind raakt de auto uit balans en de wagen gaat verschillende malen over de kop. Teeuwen overleeft het ongeluk maar Smeenk niet.

Hans Teeuwen heeft nog een zeer lange tijd niets meer gedaan door de shock van het ongeval. Hij kwam zijn huis niet meer uit. Uiteindelijk kan hij na een tijd alles plaatsen en besluit hij solo te gaan met de bekende gevolgen.

De show is niet op DVD verschenen al kan je er wel fragmenten van bekijken op de DVD van Industry Of Love. Er zijn wel verschillende fragmenten op Youtube te bekijken. (zie filmpje). In 1992 kwam er een CD uit van de voorstelling. (Mensen die interesse hebben in de cd kunnen mij altijd een seintje geven).