Ik had aan Lien beloofd dat ik een verslagje ging schrijven van Trixie moest ik aan kaarten geraken. Bij deze ben ik mijn belofte ook nagekomen. (Ik hoop wel dat je gaat kunnen lezen Lien :) )

Gisteren trok ik samen met Bart richting Gent Jazz waar de blauwe loper al uitgerold was. Het was best wel grappig dat we juist de dag gingen die het minst met Jazz te maken had.

De organisatie hield het begrip Jazz ook nogal ruim voor. Voor het optreden van Joe Bonamassa was er natuurlijk eerst een soundcheck. Tijdens de soundcheck speelde er ook muziek maar geen Jazz. Het was Iron Maiden die door de boxen galmden. Bart en ik hadden beiden zoiets van “ Waar is de tijd?”.


Toen kwam Joe ruim op tijd het podium op. Zijn wilde manen waren nu kortgeknipt maar de zonnebril was er wel nog. Het eerste wat ik dacht toen hij begon te spelen:” Zo luid!”. Na een tijdje werd je het volume wel gewoon en kon je gewoon genieten. Voor de mensen die Joe niet kennen even melden dat hij blues speelt. Zijn manier van spelen en zijn vingervlugheid op het fretboard deden mij denken aan Stevie Ray Vaughan en Jimi Hendrix. Het was een heel goeie en energieke set . Om een setlist moet je mij niet vragen wat ik ben niet zo thuis in het repertoire van Meneer Joe Bonamassa. Ik had nog nooit van hem gehoord voor Gent Jazz. Ik heb nu wel al 2 cd’s van hem staan die best te pruimen vallen. 1 nummertje heb ik wel kunnen herkennen Sloe Gin. Veel werd niet gezegd tijdens zijn optreden. Heel even had hij een dankwoord voor Gent. Hij vond het ook heel chique dat we zo goed voor onze bomen zorgden. Hij had al in veel tenten opgetreden maar in nog geen 1 had hij er al bomen gezien.

Na het optreden even gaan uitrusten op de festival site. Best wel nodig want net zoals op cactus begon mijn rug mij parten te spelen. De mens zit veel te veel neer. Deels de schuld van de school! Voor niets goed! De rust was welgekomen.

Zo’n 3 kwartier later was het tijd voor Trixie. Dit was toch wel het concert waar ik het meest naar uitkeek. Trixie kwam het podium op en het publiek gaf toen al een groot applaus. Zoals eerder al aangekondigd was het een speciaal project en daarvoor gaat ze zelfs een paar strijkers meegenomen. Dit gaf een heel mooi effect. Trixie leidde haar set wat in maar door een slechte micro hebben we dat stuk toch moeten missen. Ze speelde mijn favoriete liedje, Pieces, als een van de eerste. Het refrein kon ik meezingen. :) Ze speelde veel nieuwe liedjes. Na een tijdje excuseerde ze zich ook dat ze nogal repetitief begon te klinken. De nieuwe liedjes kon ik nog niet meezingen maar alle “oudere” liedjes kon ik het refrein altijd meezingen. I’d rather go blind kon ik zelf helemaal meedoen. :) Na elk liedje volgde een luid applaus. Na het laatste nummer volgde dan een overdonderend applaus. Na aanhoudend geklap kwam Trixie nog eens terug voor 1 nummertje. Ze verliet het podium weer en ik een Bart gingen al richting in de uitgang we hadden ze net bereikt toen Trixie nogmaals terug kwam. We konden alles goed zien en het frisse windje deed echt deugt. Redelijk hilarisch moment was toen Trixie tijdens dat laatste nummer de tekst even kwijt was en lachend in het plat Gents zei: “Ik ben mijn tekst kwijt gasten”. Niemand vond het erg en na een tijdje kwam de tekst al terug. Deze keer was het wel finaal gedaan.

Voor we huiswaarts keerden gingen we nog eens naar zo’n standje waar we nog affiche mochten meenemen. Die affiche prijkt nu aan mijn deur. Van Trixie kan ik wel nog een deel van de setlist samenstellen.

SETLIST TRIXIE

1) Pieces
2) I’d rather go blind
3) Next revolution
4) Hotel no name blues
5) Favorite stranger
6) Undress your name
7) Strong Blood
8) I’ll breathe you in my dreams
9) Danger mind
10) Like Ivy
11) I can’t stand the rain
12) …







(Foto Trixie door Dominique Dierick)
(Foto Joe via Google)

De laatste tijd ben ik weer helemaal into schreeuwerige vrouwen achter een piano. Regina Spektor, Tori Amos, ... Vooral Tori passeert de revue veel de laatste tijd.

Ik zat op youtube naar filmpjes te kijken toen ik besloot om eens naar een paar filmpjes van Tori te kijken. Ik heb redelijk veel cd's van haar maar ik had nog nooit een live filmpje bekeken.



Hier zingt ze haar song Crucify. Ze maakt er een 10 minuten durende versie van waarin ze nogal met haar stem experimenteert. Zoals altijd gaat ze weer volledig op in haar muziek. Je ziet de liefde er gewoon vanaf stromen. Vooral tijdens het laatste stuk (I'm never going back).



Dit liedje gaat over haar verkrachting. Ergens in het begin van haar carrière bood ze fan een lift naar huis aan maar ze werd door die fan verkracht. Omdat het a capella wordt gezongen is het liedje nog brozer maar des te aangrijpender. Het is verbazingwekkend hoe Tori zo krachtig en puur kan zingen over zo'n delicaat onderwerp.



Het laatste filmpje is een cover van Smells Like Teen Spirit van Nirvana. Het origineel blijft natuurlijk beter maar het is toch een heel mooie versie. Rustig achter de piano. Je ziet Tori ook gewoon weer weg zweven.

Tori Amos live lijkt mij heel leuk. Ze is een artieste die zich helemaal geeft. Het is pure liefde voor de muziek.

The Raven

Once upon a midnight dreary, while I pondered weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
`'Tis some visitor,' I muttered, `tapping at my chamber door -
Only this, and nothing more.'

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow; - vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow - sorrow for the lost Lenore -
For the rare and radiant maiden whom the angels named Lenore -
Nameless here for evermore.

And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me - filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating
`'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door -
Some late visitor entreating entrance at my chamber door; -
This it is, and nothing more,'

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
`Sir,' said I, `or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you' - here I opened wide the door; -
Darkness there, and nothing more.

Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the darkness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, `Lenore!'
This I whispered, and an echo murmured back the word, `Lenore!'
Merely this and nothing more.

Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
`Surely,' said I, `surely that is something at my window lattice;
Let me see then, what thereat is, and this mystery explore -
Let my heart be still a moment and this mystery explore; -
'Tis the wind and nothing more!'

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore.
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door -
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door -
Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore,
`Though thy crest be shorn and shaven, thou,' I said, `art sure no craven.
Ghastly grim and ancient raven wandering from the nightly shore -
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning - little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door -
Bird or beast above the sculptured bust above his chamber door,
With such name as `Nevermore.'

But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only,
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered - not a feather then he fluttered -
Till I scarcely more than muttered `Other friends have flown before -
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before.'
Then the bird said, `Nevermore.'

Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
`Doubtless,' said I, `what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore -
Till the dirges of his hope that melancholy burden bore
Of "Never-nevermore."'

But the raven still beguiling all my sad soul into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird and bust and door;
Then, upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore -
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt, and ominous bird of yore
Meant in croaking `Nevermore.'

This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamp-light gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamp-light gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!

Then, methought, the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose foot-falls tinkled on the tufted floor.
`Wretch,' I cried, `thy God hath lent thee - by these angels he has sent thee
Respite - respite and nepenthe from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe, and forget this lost Lenore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

`Prophet!' said I, `thing of evil! - prophet still, if bird or devil! -
Whether tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted -
On this home by horror haunted - tell me truly, I implore -
Is there - is there balm in Gilead? - tell me - tell me, I implore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

`Prophet!' said I, `thing of evil! - prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us - by that God we both adore -
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels named Lenore -
Clasp a rare and radiant maiden, whom the angels named Lenore?'
Quoth the raven, `Nevermore.'

`Be that word our sign of parting, bird or fiend!' I shrieked upstarting -
`Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken! - quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

And the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted - nevermore!

Edgar Allen Poe

TOY STORY 3 3D

Gisteren ging ik nog eens richting de decascoop voor Toy Story 3 3D. Nee, ik ga niet naar elke nieuwe kinderfilm gaan kijken dit is gewoon puur jeugdsentiment. Benieuwd of het niveau van de vorige films weer wordt gehaald. Het is alweer 11 jaar geleden dat Toy Story 2 werd uitgebracht.

Van: Lee Unkrich

Met: Tom Hanks, Tim Allen, Joan Cusack 109 min
*****



Het verhaal maakt ook een tijdsprong van ongeveer 11 jaar. Andy is nu 17 jaar en staat op het punt om naar de universiteit te gaan. Zijn jongere zusje, Molly, krijgt zijn kamer dus moet hij van zijn moeder de kamer opruimen. Alle vuiligheid in de vuilniszakken, alles wat meegaat naar de unief gaat de koffer in en alles wat hij nog wil houden gaat naar de zolder. Tijdens het opruimen bots hij op al het oude speelgoed. Woody steekt hij in zijn koffer en het andere speelgoed wil hij op zolder zetten. Andy steekt alles in een vuilniszak en wil het net weg zetten als hij zijn zusje moet helpen. Zijn moeder ziet de zak en gooit het bij het huisvuil. Woody & Buzz en al het andere speelgoed, dat al ferm is uitgedund, kunnen ontsnappen en verschuilen zich in een doos die in de auto staat. Andy’s moeder brengt die doos naar de crèche. Iedereen is opgetogen over de crèche behalve Woody. Eenmaal in de crèche probeert Woody de rest te overtuigen dat ze moeten ontsnappen maar de anderen willen dit niet. Ze werden goed onthaald door het andere speelgoed en naar een nieuwe kamer gebracht. Het lijkt een nieuw paradijs. Ondertussen is Woody al naar buiten geglipt. Het andere speelgoed is opgetogen want ze zullen eindelijk nog eens spelen. Plots stormt er een legertje kleuters binnen die met het speelgoed gooien, er op sabberen, bijten, enz. Misschien had Woody toch gelijk ….
Ik was best wel benieuw naar de nieuwe film. Wat mij nog opviel is dat er haast geen kinderen in de zaal zaten. Bijna iedere kijker was al volwassen. Voor de eigenlijke film was er nog een kort filmpje getiteld Night & Day. Je had een figuurtje dat de dag voorstelde. In zijn lichaam kon je de zon, natuur, enz zien. En je had ook een ventje die dezelfde plaatsen toont maar dan ’s nachts. Samen beleven ze een knotsgek avontuur.

Toy Story 3 begint heel leuk met een scene die zich afspeelt in een ingebeelde wereld. Woody en Jessy moeten weesjes redden van Mr en Ms Potato Head. Daarna begint het echte verhaal. Zoals in elke Toy Story film is er ook weer een heel ingewikkeld plan om uit een kamer te geraken. Via verschillende stations lukt het dan toch. Het hele verhaal zit mooi in elkaar en er zit veel humor. Het 3D effect had bij deze film wel weinig inbreng.

Toy Story 3 is een van beste kinderfilms ooit gemaakt! Plezier voor jong en oud gegarandeerd.

Vandaag is er een mijlpaal aangebroken in mijn korte leventje. Ik ben vandaag namelijk 16 jaar geworden. Op die leeftijd gaan er vele deuren open.

Drinken is legaal
16+ films (niet dat ik met de leeftijd rekening hield)
Bromfiets (al zie ik mezelf nog niet direct met zo'n ding rijden)
...

Tijd om een feestje te bouwen. ;-)

Spanje is voor het eerst in de geschiedenis Wereldkampioen geworden ... en terecht!

Ik was tegen de Nederlanders. Terwijl Spanje echt voetbal speelde maakte Nederland de ene fout na de andere. Ze deden niet echt moeite om mooi te spelen. Voor de match zei 1 v/d Nederlanders dat ze liever de Wereldbeker winnen zonder mooi voetbal. Dan vraag ik mij af wat je op het veld doet. Het is de bedoeling met zo goed mogelijk voetbal de wedstrijd te winnen. Het is een klein mirakel dat dit Oranje in de finale stond.

Spanje speelde zoals gewoonlijk weer tik-tak voetbal. Nederland kon alleen antwoorden met fouten. Het is een wonder dat het tot de verlengingen heeft geduurd vooraleer er een rode kaart viel. Na de match zeiden de Nederlanders dan dat de ref partijdig was. Maar nee! Oranje speelde gewoon vuil en slecht. Ik vraag mij af hoe blind je kan zijn. Een tackle langs vanachter en een karate kick horen niet thuis op een voetbal veld. Ik hoop dat Nederland, nu de gemoederen wat bedaard zijn, dat ze zwaar in de fout zijn gegaan.

Het was geen mooie wedstrijd om naar te kijken. Spanje probeerde te voetballen maar dat werd belemmerd door de vele fouten van Nederland. Spannend was hij wel omdat beide ploegen met de daver op het lijf speelde. Het zag er naar uit dat het penalty’s gingen worden maar Iniesta bekroonde het Spaanse werk.

Spanje pakt nu na het EK ook het WK. Driewerf hoera.

Regina Spektor, toch wel een van mijn favoriete artiesten, is op het Cactus Festival in huilen uitgebarsten. Aangezien ik er zelf niet bij was kan ik niet veel van zeggen. Haar bassist, Daniel Cho, is 5 dagen geleden verdronken in het meer van Genève. Ze heeft toch nog haar set afgewerkt. Respect daarvoor. Ik wens Regina ook veel steun toe.

PS: hier het artikel