Dit doet mij heel hard denken aan die epische Disney liedjes. Vaak op het einde van de film komt er dan zo'n zot episch lied. Deze schot mag van mij ook wel eens zo'n nummer brengen.

Een tijdje geleden heb ik eindelijk de klassieker Grease gezien. De liedjes kende ik natuurlijk al langer maar het is er nu eens eindelijk van gekomen.


Vroeger wist ik weinig af van musicals maar langzaam aan begin toch een aardig lijstje van musicals gezien te hebben. En ze waren allemaal al goed. Grease is een komische film die je met catchy liedjes weer helemaal in de jaren 50 brengt. Naast de zeemzoete lovestory is er nog plaats voor een paar heel leuke grappen.

Ik heb net de schitterende film "la vita è bella" gezien. Ik was al langer fan van Roberto Benigni maar met deze film heeft hij toch een plaatsje in mijn favorieten kunnen veroveren. De film is zowel komisch als hartverwarmend met een bijzonder bitter einde. Een aanrader voor wie hem nog niet gezien heeft en wie hem al gezien heeft mag hem gerust nog eens bekijken.

Hieronder een heel grappig en warm moment in de film. Vader en zoon worden naar een concentratiekamp gestuurd en de vader maakt zijn zoon wijs dat het allemaal maar een spelletje is.



Een verdiende 10/10 voor deze film!

Let op Peter Vandermeersch achter Ruben Block. :)

Guy Swinnen is een bekende naam in het Belgische muzieklandschap. Zowel met The Scabs als solo heeft hij al successen gekend. Op dit moment toert hij de culturele centra af met S.O.S. Music en ik er was er bij.

Het was de eerste keer dat ik Guy Swinnen live zag en ik kende zijn muziek ook nog niet zo goed. Ik heb een paar cd’s van hem staan maar die zijn nog niet zo veel beluisterd (na gisteravond komt daar verandering in). De laatste week heb ik wel vaak naar “Hard Times Revisited” geluisterd, een akoestisch live album. Dat album begint langzaam aan toch wel 1 van de favorieten van het moment te worden. Het spreekt voor zich dat ik dan ook in mijn nopjes was toen Swinnen veel liedjes speelde van “Hard Times Revisited”.

Er stonden drie muzikanten op het podium. Guy Swinnen die akoestische gitaar speelde en mondharmonica, Jan Oelbrandt zorgde voor peddle steel en solo gitaar en Eva Schampaert verzorgde de percussie. Het trio had veel plezier in het spelen waardoor het een heel gezellige set werd.

Er werden zowel eigen liedjes als liedjes van The Scabs gespeeld. Alle oude hits werden natuurlijk goed ontvangen maar ook de minder bekende liedjes kon het publiek wel pruimen. Bij sommige nummers werd het publiek gevraagd om mee te zingen. De mensen in de zaal waren blijkbaar wat timide maar er klonk een zacht gezang. Swinnen liet het niet aan zijn hart komen en speelde vrolijk verder.

Het was een zeer geslaagd concert dat voor herhaling vatbaar is. Ik keek er al een tijdje naar uit en de verwachtingen zijn goed ingelost. Tot de volgende!

Op 22 september trapte ik mijn nieuwe concertseizoen af. Het eerste optreden op het programma was van Pieter Embrechts & The New Radio Kings. Pieter Embrechts zingt liedjes uit de jaren 50 en hedendaagse nummers in een big band versie.

Het was alweer een paar maand geleden dat ik nog eens naar de Handelsbeurs was geweest dus ik keek reikhalzend uit naar dit eerste concert. Voor het optreden verzamelde iedereen zoals gewoonlijk in het “café”. Luc De Vos bleek ook in van de concertgangers te zijn. :)

Even later gingen de deuren open en konden we op onze plaats gaan zitten. Dit is wel 1 van de grootste troeven van de Handelbeurs. Er worden zowel staande als zittende concerten gegeven. De set begon met een instrumentaal nummer waarin The New Radio Kings meteen hun kunnen toonden. De band, zanger inbegrepen, bestond uit 11 mensen dus er zat redelijk veel poeier achter.

Oude classics en jazzy covers wisselden mekaar af terwijl het publiek meeklapte en of mee tikte op de grond. Tussen de nummers door was er ook plaats voor wat humor. Zo haalde Embrechts een wel heel schabouwelijk Gents accent boven. Toen het publiek gevraagd werd of er iemand actief de jaren 50 had meegemaakt viel er een stilte alleen de drummer stak zijn hand fier op. Het toppunt was wel een duet waarin Embrechts beide stemmen verzorgde. Enerzijds de wat mannelijke macho stem en anderzijds de piepende vrouwenstem.

De laatste maanden ben ik wel into big bands geraakt en ik wil er nog wel wat live zien. De blazers kunnen je echt imponeren met hun kracht. Het optreden was lang (zo’n 2 uur) maar de kwaliteit was altijd hoogstaand. Ik ben een tevreden man en kijk nu al uit naar het volgende concertje.


Foto door Mina Van Elewyck