De laatste tijd heb ik maar weinig berichten op mijn blog gezet. Dat komt gewoon omdat niet echt iets heb om over te schrijven. Ik zal proberen wat meer te schrijven maar tot dan zal het hier rustig blijven vrees ik.

Gisteren ben ik voor het 2de jaar op een rij naar het Gent Jazz festival geweest. Ondanks dat het een Jazz festival is stond er gisteren een folkavond op het programma. Het was een ontzettend goeie affiche met Agnes Obel, Absynthe Minded en Angus & Julia Stone.

Net zoals vorig jaar vond het festival plaats in de Bijloke, maar dit jaar waren een paar veranderingen. De ingang is anders en de tent is vergroot en ga zo maar door. Gelukkig was de blauwe loper wel nog altijd van de partij. Het viel wel op hoeveel volk de weg naar Gent had gevonden. Het was meteen al koppen lopen zowel binnen als buiten de tent.

De avond begon met Agnes Obel. Het concert is wel eerst zo’n 15 minuten later begonnen dan normaal omdat nog niet iedereen op het festival terrein was. Even later kwam Agnes dan toch op het podium samen met een celliste. Ze maakte een nogal schuchtere indruk, maar was desondanks toch enthousiast. Ze speelde mooie luisterliedjes die door jong en oud werden gesmaakt. Terwijl zij haar vingers op het klavier liet dansen vermengden de warme klanken van de cello zich met de hete lucht. Tussen de nummers door sprak Obel het publiek af en toe aan in een toch wel gebrekkig Engels. Het was voor haar de eerste keer dat zo voor zo’n grote tent speelde. Ondanks een lichte verkoudheid bezorgde ze ons een mooie opener van de avond. Na haar show kreeg ze nog een gouden plaat wat staat voor 15 000 verkochte platen in ons Belgenlandje. Agnes was duidelijk overdonderd maar dankbaar.


Het 2de optreden was er 1 van Absynthe Minded die een thuismatch speelden. Ze hadden het publiek al snel op een hand. Bijna bij elk nummer klapte het publiek mee en velen zongen mee met de hits zoals “Envoi” en “Moodswing Baby”. Onder de fans waren vele tienermeisjes die mee stonden de dansen maar ook de “oudere” garde moest niet onder doen. Absynthe Minded wisselde rustige en energieke nummers af maar er werd zeker een feestje gebouwd. Het mooiste nummer van de set was naar mijn mening toch “Moodswing Baby”, dat door velen ook werd meegezongen. Na het optreden in de warme tent zorgde de frisse avondlucht voor verkoeling.


De laatste artiesten die het podium betraden waren Angus & Julia Stone. De Australische broer en zus konden met hun aparte stemgeluid het publiek laten genieten van mooie folkliedjes. Zowel Julia als Angus waren in trek bij verschillende fans. Als iemand JULIA riep werd dat al snel gevolgd door ANGUS! Julia had ook een paar woordjes Nederlands geleerd. Haar heel platte, maar perfect uitgesproken “Oe ist?” werd met luid applaus onthaald net als haar iets minder perfecte “Jullie zijn fantastisch!” Broer en zus hadden ook een mooi decor meegenomen. Overal op het podium stonden lichtjes en hoog boven onze hoofden zagen we een sterrenhemel met een glanzende maan. Het was een heel mooie afsluiter.


Het vernieuwde Gent Jazz is met verve geslaagd. Een heel leuke avond met een resem prachtige artiesten. Ik kijk nu al uit naar Black Dub! Tot de volgende!

Foto’s: Thomas Verfaille

Er is er 1 jarig, hoera, hoera! Dat kan je wel zien dat ben ik.

Lang zal hij leven, lang zal hij leven, Lang zal hij leven in de gloria.

Hiep Hiep Hoera!

Vandaag ben ik aan mijn 17de levensjaar begonnen. Laten we hopen dat het een jaar vol prachtige muziek, films, boeken, ... Misschien zelfs een deftige regering, al heb ik die hoop al lang op gegeven. ;)

Rafa is van zijn troon gestoten ... voor nu ;)

Vanaf heden ben ik een echte muzikant.

Ibanez SR300

De laatste tijd heb ik de naam Cherry Sunburst af en toe eens laten vallen. Cherry Sunburst is de band van 1 van mijn vrienden op school. Ondanks hun jonge bestaan hebben ze al 6 concerten gegeven in Gent en omstreken. Ik was bij 5 van deze concerten aanwezig en heb dus een ware evolutie mogen meemaken. Wat de volgende weken op het programma staat is mij nog onbekend maar je kan de band altijd hier bereiken (voor al uw festiviteiten;)).

Zoals eerder al vermeld ben ik in Februari naar London geweest. Helaas ontbrak mij de tijd om hier een “deftig” verslag over te schrijven. Bij deze zal ik dan toch min of meer een verslagje schrijven.

Het was een schoolreis dus alles draait om cultuur. We hebben de typische toerist uit gehangen en de verschillende monumenten en musea zijn de revue gepasseerd. Maar laten we voor de verandering eens beginnen bij het begin.

We zijn veel te vroeg uit ons bedje gekropen en op de bus gesprongen richting Calais. Daarna zijn we aan boord gegaan van de ferry die ons naar Dover bracht. Dan was het richting het druilerige London. Onze valiezen dropten we aan het jeugdhuis vanwaar we meteen richting London centrum trokken. Ik maakte voor de eerste maal kennis met The Tube. Iedereen zit er tijdens de spits op elkaar gepropt, maar alles verloopt verbazend rustig. Het was even schrikken toen de metro ongelooflijk veel lawaai begon te maken, maar aangezien iedereen er rustig onder bleef besloot ik maar hetzelfde te doen.


Eenmaal uit de Tube stapten we binnen in de magische wereld van natte London. Je ondervindt al snel dat London een wereld stad is. Tussen de honderden voetgangers moet jij je maar een weg zien te banen. Het avontuurlijkste van alles is oversteken. Mensen die een kei zijn in het spelletje frogger hebben er totaal geen last van maar voor zo’n simpele boerenjongen als ik was het even wennen. Er wordt niet bepaald gewacht op de verkeerslichten iedereen gaat gewoon op goed geluk de straat op. Na een tijdje wordt je er wel beter in hoor. ;)

We begonnen ons verblijf in London met een wandeling die door de regen iets werd ingekort. We zagen alle bezienswaardigheden zoals de Big Ben, London Eye, Trafalgar Square en ga zo maar door. ‘s Middags gingen we dan een tochtje maken op de Thames met uitleg van een gids. Dit duurde echter niet zo lang wat niet zo slecht was aangezien het weer is nog altijd wat parte speelde. Om 5 uur in de middag kon je ons vinden in The National Gallery waar verscheidene meesterwerken hangen. Het spijtige was dat er geen gids was die ons wat meer uitleg kon geven. We liepen wat doelloos door het museum kijkend naar de schilderijen. Het was interessanter voor mij geweest moest een gids het best van zichzelf hebben gegeven. Het uurtje daarna werden we losgelaten op Piccadilly Circus om voedsel te vinden. Als echte jagers gingen we op pad en we kwamen terug met eten van de McDonalds (jagen is niet meer wat het geweest is). Het verbazende was wel dat de McDonald’s in London veel kleiner was dan die in Amsterdam. We hebben onze buit op de trappen van Piccadilly opgegeten zoals velen. De laatste activiteit van de dag was de Jack The Ripper Walk. In het nachtelijke London wordt je langs alle lugubere plaatsen van deze krankzinnige gek geleid. Toen was het echt wel tijd om die arme voetjes wat rust te gunnen.


De volgende dag was wederom druk maar gelukkig minder stapwerk. “Hoera!” zongen mijn voeten in koor. Het eerste wat we deden was Sjeekspiers Globe bezoeken. Het is onmogelijk om Wiljam Sjeekspier over het hoofd te zien in de Engelse cultuur. Verplicht nummertje, maar het viel wel mee. Daarna mochten we weer gaan jagen. Deze keer was het jachtterrein Covent Garden. Simon en ik hebben rond heel Covent Garden zo goed als alles afgelopen qua restaurants, uiteindelijk werd het toch maar een broodje en een lekker grote donut. Rond een uur of drie gingen we naar het British Museum. Dit museum sprak mij wel het meest aan. De architectuur is op zich al kunst en er valt zoveel te zien. Hetgeen wat ik absoluut wou zien, de mummies, heb ik gelukkig ook kunnen zien. :) Al heel vroeg, 5 uur, volgde ons avondeten. We trokken met de hele groep naar Slug & Lettuce waar de meesten van ons Fish&Ships aten. Die avond volgde misschien wel het leukste van heel de trip. We gingen naar West End om de Queen musical “We Will Rock You” te zien (het verslag daarvan kan je hier terugvinden). Uitgeput maar voldaan ging ik een uiltje knappen.


De laatste dag trokken we naar Hyde Park, echt een prachtig park! Even verderop was Buckingham Palace dus we besloten een kijkje te gaan nemen. Er viel daar echt niets te zien! Honderden mensen staan te drummen om niets. We weten dus wat we volgende keer zeker mogen overslaan. De maagjes begonnen te knorren dus werd de tocht ingezet naar “The Hardrock Café”. Iemand had blijkbaar boxen meegebracht voor zijn Ipod en even later galmden The Beatles door de straten van London. Met een groepje van 10 zongen we de liedjes woord na woord mee. Een heerlijk moment! (over The Hard Rock Café heb ik ook al een review geschreven dat hier te vinden is) Hierna trokken we in kleine groepjes naar het prestigieuze Harrods. Helemaal overdondert door de bedragen van sommige voorwerpen trok ik met een buit cd’s voldaan richting het Science Museum. Ik was liever naar het National History Museum geweest maar de rij was daar helaas te lang. Het werd dus maar het Science Museum wat een redelijk saaie bedoening was. Dit was ons laatste wapenfeit op Engelse bodem voor we huiswaarts keerden.


Tijdens de trip heb ik natuurlijk ook wat gekocht. Ik had een buit van 4 cd’s. Zeer geslaagde trip als je het mij vraagt! :)