Ik heb het wel voor bepaalde zangers die eigenlijk vals zingen. Dan denk ik meteen aan artiesten zoals Kurt Cobain, Jack White, ... Het is altijd wel aangenaam om iemand "correct" te horen zingen maar daarom is het nog niet mooi. Een opera zangeres zingt misschien alle noten feilloos maar toch kan ik het niet aanhoren. Ze gaat te hoog waardoor je niets van de teksten verstaat. Dan zijn er veel mooiere valse zangers. Die zingen dan misschien niet volgens de regeltjes maar steken al hun passie wel in dat lied. Enkele voorbeeldjes:


Het alom bekende Unplugged concert van Nirvana wordt afgesloten met het nummer "Where Did You Sleep Last Night" van Leadbelly. Het begint rustig maar op het einde begint hij voluit zijn emoties uit te schreeuwen. Prachtig!


The White Stripes maken van het "luchtige" country liedje Jolene een heel delicaat nummertje. Jack White zingt als een gebroken man en ontploft altijd weer bij het refrein.

Na een jaartje Last.fm maak ik even de balans op.

Totaal aantal plays: 22815 plays

Meest beluisterde artiest: Pearl Jam (1342 plays)

Meest beluisterde nummer: Black (remix) van Pearl Jam (54 plays)

Shouts: 1015 shouts

Groepen: 18 groepen

Zelfgemaakte groepen: 7 groepen

Vrienden: 16 vrienden

Meest mee contact genomen vriend: Lovecourt

Forum Post: 152 posts

Loved Tracks: 102 tracks

Playlist: 1

Events in 2010: 5 concerten

Journals: 10

Aantal artiesten: 467 artiesten

Ontbrekende letter in artiestenalfabet: de x

Conclusie: Pearl Jam is nog altijd nummer 1. Veel nieuwe vrienden gemaakt waarvan er 2 ook deze blog volgen. :) Heel veel nieuwe muziek ontdekt in dat korte jaartje. Op naar het volgende jaar.

Een paar pakkende of hilarische lyrics en quotes op een rijtje.

Fan: Do you have a Myspace?
Paul Weller: Yes, you're standing in it.

De geheelonthouders hebben gelijk, maar alleen de drinkers weten waarom.
S. Carmiggelt

Life is a tragedy when seen in close-up, but a comedy in long shot.
Charlie Chaplin

Of was het de hyena, die jakhals
Die wacht tot ik neerval
En waarvan ik dacht dat het een vriend was.
Frank Boeijen

I'd rather be hated for who I'm, than loved for who I'm not.
Kurt Cobain

And if love is just a game
Then how come it's no fun?
If love is just a game
How come I've never won?
Noah and The Whale

Gisteren maakte ik een wandeling in het Astridpark toen ik toevallig een stadion zag staan. Ik besloot even binnen te wippen.

Voor het stadion had een paars mierennest zich gevormd en allen wilden ze zo snel mogelijk het nest bereiken. Het werd al snel duidelijk dat voetbal een volkssport is. Er liep namelijk nog al veel volk rond van bedenkelijk allooi. Voor we het stadion betraden kregen we nog een bambam. U zal denken wat voor een beest is dat maar ik denk dat de foto het wel duidelijk maakt.

Ik was gezeten in het bezoekersvak. U moet weten dat er tegen een Engelse derde klasser of zo werd gespeeld. Heel het stadion was uitverkocht (dat werd althans beweerd) en de supporters bestonden alleen maar uit Anderlecht fans.

Voor de wedstrijd werd het ene na het andere schijtnummer afgespeeld. Tot plots We Will Rock You door de boxen galmden. Ik moet zeggen dat het best wel indrukwekkend is als het door een stuk of duizend man wordt gezongen. Door het helse kabaal was de stadionomroeper wel zo goed als onverstaanbaar.

Toen de spelers de arena betraden barste een applaus uit. De aftrap werd gegeven en bij balcontact één van The New Saints werd een fluitconcert ingezet. Terwijl de match rustig verder ging zong het publiek allerlei leuzen waarvan ik de tekst niet goed kon verstaan. Ik denk ook niet dat de teksten zo belangrijk waren. Zo lang het bier maar rijkelijk vloeide en de sfeer er in zat. Een paar rijen voor ons zat ook een eenzame krijger op zijn bambam te kloppen. Hij sloeg telkens naast de maat en deed rustig verder toen de rest van het stadion al gestopt was.

Anderlecht zette de aanval in en Tom De Sutter scoorde. “Goaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaal!” riep de stadionomroeper. “Tom? “ waarop heel het publiek: “De Sutter!” Dit herhaalde zich een stuk of 4 keer. Verder bleef het rustig tot aan de rust.

Tijdens de rust gingen we naar de Legends Lounge waar voor ons een drankje klaar zou staan. Eerst moesten we ons een weg banen tussen al de supporters die voor het drankkotje bleven staan. ” De Love Parade.” hoorde ik iemand fluisteren in de menigte. Uiteindelijk zijn we er dan toch geraakt. 5 minuutjes was de 2de helft bezig toen we terug aankwamen bij onze stoeltjes.

The Mexican Wave werd in gang gezet maar toch niet zo als het hoorde. Ik zat in het bovenste gedeelte van het stadion. Het onderste gedeelte begon de Wave en een half stadion later schoot ook de bovenste helft in actie. Dit was best een hilarisch tafereel. Iemand die ik niet ken, Gillet en Romelu Lukaku werd nog ingebracht. Die laatste scoorde nog 2 keer in 5 minuten waardoor het publiek weer naar hartenlust zijn naam kon scanderen.

ANDERLECHT – NEW SAINTS 3-0

Ondanks het B-elftal won Anderlecht makkelijk hetgeen mij ook maar logisch lijkt.

Ik besloot maar een andere keer mijn wandeling af te maken. Ik was een beetje moe en keerde huiswaarts.

De laatste tijd ben ik helemaal into Laura Marling dankzij Ine! Beide cd's zijn pareltjes maar er is toch vooral één nummertje dat bij mij blijft hangen: Night Terror

I woke up and he was screaming
I'd left him dreaming
I roll over and shake him tightly
And whisper "If they want you
Oh they're gonna have to fight me"
Oh fight me

I woke up on a bench on Shepherd's Bush green
Oh a candle at my chest and a hand on his knee
I got up it was dark
There's no one in the park at this hour
How do I keep finding myself here?
Oh fight me

If I look back and he's screaming
I'd left him dreaming, the dangers fade
And I roll back and shake him tightly
And scream "If they want him, oh they're gonna have to fight me"
Oh fight me

But if I wake up on a bench on Shepherd's Bush green
Oh a candle at my chest and a hand on his knee
I'll roll over and hold him tightly
And scream "If you want him, oh your gonna have to fight me"
Oh fight me

Don't fight me

Beste Meneer Coninx,

Hoewel ik geen groot voetbalfanaat ben stem ik mijn beeldbuis toch altijd af op Studio 1. Een volledige match is niet echt zo mijn ding maar de korte samenvatting gaan er bij mij nog wel in. Het probleem is dat telkens ik naar mijn programma wil kijken ik u zie verschijnen en dan is mijn dag om zeep. Ik kan u namelijk niet af.

Allereerst zou ik graag u klederdracht eens onder de loep willen nemen. Vroeger droeg u echt altijd belachelijke pakjes waardoor een komisch effect ontstond. Nu draagt u zo goed als altijd een stijlvol pak. Hetgeen mij een beetje dom lijkt voor een presentator van een voetbalprogramma. Daar naast doet u veel te veel gel in u haar. Hierbij maak ik graag de verwijzing naar de televisie Friends waar één van de personages, Ross, ook teveel gel in zijn haar doet. In tegenstelling tot u is hij wel een sympathieke vent.

Daar bovenop hebt u een te hoge dunk van u zelf. U zegt dat u geen jaloezie kent, u stoeft dat u dochter tweetalig is en u zegt dat u nog nooit een beroepsfout heeft gemaakt. Volgens mij bent u dan wel selectief blind hoor. Ik zeg niet dat er elke uitzending iets misloopt maar toch heel vaak. Daarom verzoek ik u de fakkel door te geven aan de jongere garde presentatoren. Aangezien u geen jaloezie kent zal dit wel geen probleem vormen. Dank bij voorbaat.

mvg

Arsène Bromput

Christopher McCandless was een prille twintiger die met succes zijn universitaire studies had afgerond. Zijn ouders, allebei welgesteld, hadden zoals iedereen verwacht dat Chris in hun voetsporen ging treden en een mooie job zoeken. Chris zag dit niet zitten.

Hij was de materialistische samenleving kotsbeu. Hij wou vrij zijn. Zonder van iemand afscheid te nemen vertrok hij met een minimum aan middelen de wildernis in. Hij wou terug naar de oerbasis van het bestaan.

Voor zijn vertrek doneerde hij al zijn spaargeld, zo’n 24 000 dollar, aan oxfam. De rest van zijn geld verbrande hij. Hij vertrok in zijn ouwe Datsun richting de wildernis. Korte tijd later verloor hij zijn Datsun door hem verkeerd te parkeren. De auto werd opgeslorpt door de zee. Geen bezwaar vond Chris. Nu was hij nog afhankelijker van de natuur.

McCandless liftte van punt a naar punt b en ontmoette talrijke mensen. Soms bleef hij even bij hen maar na een tijd vertrok hij altijd weer. McCandless had ondertussen zijn naam al veranderd naar Alexander Supertramp. Hij wou niets meer te maken hebben met zijn familie. Velen van de mensen die Chris ontmoette waren toch ongerust. Ze vroegen zich af of hun ouders wisten waar hij was. Telkens ontweek hij de vraag.

Zijn tocht ging verder maar nu had hij een doel hij wou naar Alaska. McCandless is er uiteindelijk ook geraakt. Meer dan de kleren op zijn rug, een geweer en wat voedsel had de avonturier haast niet bij. De man van wie Chris zijn laatste lift kreeg gaf hem na lang aandringen nog een paar laarzen mee.

Chris trok een riviertje over en vond een leegstaande bus die werd gebruikt door jagers. Dit werd zijn slaapvertrek. Hij had een boek waar in stond welke planten eetbaar waren en een papiertje waar op stond hoe je vlees moest conserveren. Hij kon een eland doodden maar het conserveren was mislukt. Hierna was Chris heel boos op zichzelf. Hij moest proberen overleven op planten. Chris verzwakte langzamerhand. Hij pakte zijn spullen en wou terugkeren om te herstellen maar de rivier was gestegen. Toen McCandless de rivier overgetrokken had was hij half bevroren geweest.

Korte tijd later overleed hij. Later is gebleken dat Chris even verderop zich via een kabel over de rivier had kunnen trekken. McCandless was zo koppig geweest om geen kaart te gebruiken. Hij had een kaart gebruikt dan had hij zichzelf misschien nog kunnen redden. Het laatste wat McCandless geschreven heeft stond op de achterkant van een blad dat hij uit één van zijn lievelingsboeken had gescheurd: "I HAVE HAD A HAPPY LIFE AND THANK THE LORD. GOODBYE AND MAY GOD BLESS ALL!"Christopher McCandless werd 24 jaar.


Dit is de laatste foto ooit gemaakt van Christopher McCandless. Hier zit hij voor The Magic Bus

De exacte doodsoorzaak is niet geweten maar waarschijnlijk heeft hij een verkeerde plant gegeten of is hij verhongerd. Een paar maand later werd zijn lichaam, dat nog amper 30 kilo woog, gevonden door jagers. Zijn reis heeft hij gedocumenteerd in zijn dagboek.

Ondanks dat hij nog heel jong gestorven is denk ik dat hij de korte tijd dat hij “vrij” was het gelukkigst was tijdens zijn hele leven. Hij is gelukkig gestorven. In de woorden van Teeuwen & Smeenk: “ Hij stierf veel te vroeg maar hij had geen berouw. Hij had met zijn leven gedaan wat hij wou.”

Jon Krakauer heeft een boek geschreven over het leven van Mccandless. Het boek is een paar jaar later verfilmd geweest door Sean Penn. Emile Hirsch nam de hoofdrol voor zijn rekening. Eddie Vedder verzorgde de soundtrack.